Filmmakers Of Greece

Αυθαδιάστε τώρα!
http://fogfilms.org/

Νοέμβρης

Χαθήκαμε…Και έναν καλό μήνα δεν είπα. Επιτέλους Νοέμβρης. Όταν μπει για τα καλά ο χειμώνας να δείτε χαρές που θα κάνω. Οι βιτρίνες έχουν ήδη αποκτήσει τη γκλαμουριά που επιβάλλεται πριν την εορταστική περίοδο, τα χριστουγεννιάτικα φώτα στην Όξφρορντ Στριτ άναψαν χτες, κάτι που εδώ στο Λονδίνο σημειολογικά σημαίνει την επίσημη έναρξη της καταναλωτικής περιόδου. Το ότι οι τσέπες μας είναι άδειες δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει να κολλάμε τις μουρίτσες μας στις βιτρίνες σαν μικρά παιδιά που λαχταράνε το δώρο τους. Ε, και όταν έρθει η ώρα να στείλουμε και κανένα γράμμα στον Αγ. Βασίλη, ποτέ δε ξέρεις.

Το κρύο δεν είναι ακόμα τσουχτερό, αλλά εγώ κατέβασα τα χειμωνικά - ή χειμωνιάτικα; - μου ρούχα, έστρωσα τα χαλιά, μπήκα στο mood και κάθομαι δίπλα στο παράθυρο με ζεστή σοκολάτα στο χέρι και χαζεύω τον δρόμο. Τώρα που οι εξωτερικοί πειρασμοί είναι λιγότεροι, οι υποχρεώσεις και το πρόγραμμα δουλεύει καλύτερα. Βλέπω όσες ταινίες θέλω, πάω όσο θέατρο αντέχω, κάνω εκκαθάριση στον σκληρό μου για να τον ξαλαφρώσω, πήρα και ένα netbook για ώρα ανάγκης – κάτι σαν εραστής - για να μην σκοτώσω άνθρωπο όταν με αφήσει ο official αγαπημένος μου Vaio…Τελικά δεν αντέχω την μοναξιά.

Ένα μήνα τώρα έχει αρχίσει και το επίσημο πρόγραμμα της Greek TV για τη σεζόν 2009-2010. Από σειρές πρόλαβα και είδα το 4 του one man show Χ. Παπακαλιάτη και το Μίλα μου Βρώμικα της Μ. Κοντοβά. Κι ενώ ο πρώτος προσπαθεί να μας πείσει για την αληθοφανή αν και σε υπερβολικό βαθμό δοσμένη Greek πραγματικότητα του (;) χρησιμοποιώντας στοιχεία καθημερινά και προτάσεις που τις αντιγράφει αυτολεξεί από τους φίλους του, η δεύτερη ενώ χρησιμοποιεί εξωπραγματικά στοιχεία μας πείθει απόλυτα ότι αυτή είναι η Ελλάδα του 2009. Είναι προφανές βέβαια πως η Μυρτώ Κοντοβά προσπαθεί να γίνει ο Καπουτζίδης στη θέση του Καπουτζίδη, γι'αυτό και μάζεψε τυχαία μερικούς αταίριαστους που έγιναν παρέα γιατί είχαν μια κοινή ανάγκη που μετουσίωσαν σε έναν κοινό στόχο. Ένα δεύτερο Παρά Πέντε εξάλλου είναι πάντα καλύτερο από οποιαδήποτε σεξοκωμωδία-μια-από-τα-ίδια σειρά. Οι χαρακτήρες πάντως είναι ένας και ένας και η σουρεαλιστική διάθεση μας αρέσει. Τα Υπέροχα Πλάσματα της όμως έχουν ακόμα την πρώτη θέση στη καρδιά. Όσο για την σειρά του Παπακαλιάτη ελπίζω να ξεκολλήσει από τις διασκευές των Beatles και να βάλει και κανένα άλλο cover γιατί έτσι που το πάει ούτε για τις μουσικές του επιλογές – που ήταν το ατού του στις τελευταίες του τηλεοπτικές προσπάθειες – δε θα τον θυμόμαστε στο μέλλον.

Σε λίγο παραπάνω από μια βδομάδα αρχίζει και το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ανυπομονώ, με ή χωρίς (αναστεναγμός) ελληνικές ταινίες...Και δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι ότι η κρίση χτύπησε την πόρτα του φεστιβάλ στα 50α του γενέθλια. Κάτι σαν κλιμακτήριος μου φαίνεται εμένα... Πάντως δε ξέρω τι ταινίες συγκεκριμένα ανυπομονώ να δω πια, μιας και όλες οι τελευταίες μου ανυπομονησίες καταλήγουν σε απογοητεύσεις.

Νέα εποχή και για το περιοδικό Σινεμά που γίνεται κατά κύριο λόγο online και θα κυκλοφορεί σε διμηνιαία συλλεκτική έκδοση από τις 17 Δεκέμβρη. Το θέμα είναι ότι αν θέλουμε να διαβάζουμε κριτικές ταινιών ή διάφορα κινηματογραφικά θέματα μπορούμε να βρούμε εκατομμύρια στο Internet και στις original πηγές τους. Ενώ αν θέλουμε να ρίξουμε μια ματιά στις ταινίες του μήνα την ώρα που παίρνουμε το μετρό για να πάμε στις δουλειές μας, προφανώς τώρα θα πρέπει να περιμένουμε λίγο παραπάνω. Τα μηνιαία ραντεβού είναι σαν μια σημαντική υπόσχεση στον εαυτό μας, ενώ τα διμηνιαία σαν υποχρέωση για κάτι που πρέπει, αλλά αποφεύγουμε να κάνουμε. Κρίμα.

Ελπίζω να αντέχετε ακόμα...Σας φιλώ.

photo:View from Tate, London by masquerade.

2 σε 1

Από πιτσιρίκα τότε που παρατηρούσα με ευλάβεια την κάθε λεπτομέρεια των αγαπημένων μου ‘ηρώων’ και όλες είχαν κάποια ιδιαίτερη σημασία, με ιντριγκάριζε αυτό το sharp, edgy σχήμα στη φαβορίτα του ενός και τη μύτη του άλλου! Κι επειδή δε θα μπορούσα να κάνω εύκολα την οποιαδήποτε επιλογή μεταξύ Bono και Bruce, βρήκα κάτι που συνδυάζει και τα 2..
The 25 Anniversary Rock’n Roll Hall of Fame Concerts στις 29 και 30 Οκτωβρίου στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης!
Πρώτη μέρα
• BRUCE SPRINGSTEEN & THE E STREET BAND
• STEVIE WONDER
• SIMON & GARFUNKEL
• PAUL SIMON
• CROSBY, STILLS, NASH & FRIENDS
Δεύτερη μέρα
• U2
• ARETHA FRANKLIN
• ERIC CLAPTON
• METALLICA

Έχουν επίσης ακουστεί και επιπλέον ονόματα όπως Lou Reed, Smokey Robinson, Dion, James Taylor, Jerry Lee Lewis, Jackson Browne, Bonnie Raitt, Little Richard, Jeff Beck, and Sting αλλά δεν είναι κάτι επίσημο.

Το Ελληνικό Σινεμά και η ανακούφιση

Το 2009 θα το θυμάμαι πάντα σαν τη χρονιά που είδα πάνω από μία ελληνικές ταινίες και δεν έφυγα με ένα γιατί και την σχετική απογοήτευση στο μάτι από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Μπορεί οι Σκηνοθέτες στην Ομίχλη να ξεσηκώνονται – και καλά κάνουν – για να διεκδικήσουν όλα αυτά που τους έχουν στερήσει οι διάφοροι υδροκέφαλοι των σχετικών σωματείων και ας ελπίσουμε ότι με τη νέα κυβέρνηση κάτι θα αλλάξει και θα μπορέσει το κοινό να δει Ελληνικό Σινεμά στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης φέτος, αλλά ακόμα και κάτω από αυτές τις εκρηκτικές συνθήκες κάτι αρχίζει να αχνοφαίνεται στην άκρη του τούνελ. Το πιο ενδιαφέρον απ’όλα είναι η ποικιλία. Επιτέλους κάποιοι φωτισμένοι δημιουργοί, ξέφυγαν από την φτηνή τηλεοπτική σεξο - αισθητική των ταινιών των τελευταίων χρόνων και μας χάρισαν φέτος ταινίες για τις οποίες δε χρειάζεται να ειπωθεί η φράση ‘ε, για ελληνική, καλή είναι’.

Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων του Γιώργου Νούσια είναι πολύ καλύτερο από το Zombieland εξ Αμερικής που βγαίνει στις 19 Νοέμβρη στην Ελλάδα.
Η παραγωγή είναι εξαιρετική και η δουλειά στο post-production ασύλληπτη για τα ελληνικά δεδομένα που λέγαμε παραπάνω. Ο χαβαλές της ταινίας είναι οικείος, μιλάει στη ψυχή του Έλληνα που θέλει απλά να διασκεδάσει ένα βράδυ και να ξεφύγει λίγο από την ζόμπι-ελληνική καθημερινότητα που του έχει επιβληθεί. Αν είστε σε φάση, προτιμήστε το.

Η Ακαδημία Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου είναι μια κανονική –επιτέλους- ελληνική ταινία. Και μη σας φαίνεται περίεργο το κανονικό, θυμάστε πότε είδατε μια τέτοια τελευταία;
Το θέμα του επίκαιρο, το γνήσιο μαύρο χιούμορ του συνδυάζεται άψογα με την τραγικότητα των γεγονότων, το καστ άψογο, ενώ τα ερωτήματα που θέτει σε ακολουθούν και μετά την προβολή στο σπίτι σου. Θέλετε τίποτα άλλο από μια κανονική ταινία;

Και πάμε σε μια μη κανονική ταινία ή μάλλον καλύτερα σε μια αντισυμβατική ελληνική ταινία. Γράφω αντισυμβατική ελληνική ταινία και δε το πιστεύω. Κατάφερα να την δω πριν μερικές μέρες στο London Film Festival και ένιωσα τόσο περήφανη! Ο Κυνόδοντας είναι και η προσωπική μου επιλογή για καλύτερη ελληνική ταινία της χρονιάς (για να μη πω 8ετίας) κυρίως γιατί έχω μια αδυναμία στο αντισυμβατικό, την πρωτοτυπία, την αλληγορία και την ψυχανάλυση...και άλλα <<άρρωστα>>. Όλα αυτά τα έχει. Και με το παραπάνω. Ο Κυνόδοντας είναι πολύ καλύτερος από τον τελευταίο Λαρς Φον Τρίερ και Μίκαελ Χάνεκε. Ο Κυνόδοντας είναι τόσο τραγικός και βγάζει τόσο γέλιο την ίδια στιγμή και το κάνει με τόσο ιδιοφυή τρόπο που σε αφήνει Μ-Λ-ΚΑ με κεφαλαία. Ο Κυνόδοντας δεν είναι για το mainstream κοινό το οποίο έκανε το λάθος να πάει να τον δει στις τελευταίες Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα, μόνο και μόνο για να δώσει το παρόν στο event. Αυτό είναι το κοινό που έλεγε λίγο αργότερα ‘Ε, σιγά την ταινία, πολύς ντόρος για το τίποτα’. Το κοινό θέλει εκπαίδευση, όσο κι αν δε το παραδεχόμαστε. Δε γίνεται να βλέπεις δέκα χρόνια σεξο-κωμωδίες και μετά να πας να δεις τον Κυνόδοντα επειδή βραβεύτηκε στις Κάννες. Αν είστε όμως από αυτούς που μένουν σε φόρμα βλέποντας τα εισαγόμενα προϊόντα αυτού του είδους σινεμά, τότε δε το συζητάμε. Σπεύσετε! Όσο για τον Γιώργο Λάνθιμο και τον Ευθύμη Φιλίππου, δημιουργούς της ταινίας, παραθέτω τα ταπεινά μου σέβη στην ιδιοφυΐα και την μαγκιά τους. Με άφησαν speechless.


ΥΓ. Η νέα ταινία του Ρένου Χαραλαμπίδη Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια είναι αυτό που θα περιμένω το 2010.

σου-σουρεάλ

• Τα καλύτερα Σου, υπάρχουν στον Μπαλάσκα στον Άγιο βασίλειο στο Ρίο./Γενικά όλα τα μικρά γλυκά κοκ , εκλερακια παγωτίνια είναι unpectable./Τα υπόλοιπα είναι εντελώς μέτρια. Αλλά και το μέτριο ζαχαροπλαστείο της Πάτρας είναι το καλύτερο της Αθήνας. Γενικά πάσχει η πρωτεύουσα από ζαχαροπλαστεία.

• Σήμερα το πρωί ένας έγχρωμος πλανόδιος πωλητής της 7^ης τέχνης προσπαθούσε να πουλήσει ένα ντοκιμαντέρ για το 2012 και την συντέλεια του κόσμου. /Ταυτόχρονα διέσχιζε τον δρόμο αυτοκίνητο με μεγάφωνα και διαφήμιζε την επιθεώρηση Ξανά….ΠΑΣΟΚόλητο με Ψάλτη, Τόνυ Άντονι, Ευριπιωτη, Τσιβιλίκα./Ο Τσιβιλίκας χαραμίζεται πραγματικά ενώ θα μπορούσε α έχει ρόλους σε TV και κιν/φο.
• Willard Grant Conspiracy την Παρασκευή στο Rodeo αλλά τους χάνω, γιατί το Pop Babylon πλέον αναλαμβάνει μικρά Live στην Πάτρα, με ανερχόμενους μουσικούς που κυρίως θέλουν χώρο να εκφραστούν.

Ξεκίνημα με τον Lolek την Παρασκευή 23/10 στο Ευοί Ευάν


s

• Το pop baby και στο εξώφυλλο του Q μαζί με τους Prodigy

• Χάλια η λίστα του uncut με τα καλύτερα της δεκαετίας./Είπαμε άλλα όχι και 2 άλμπουμ του Dylan και το Smile του Brian Wilson./Αδικείται και το Heartbreaker του RyanAdams, άλμπουμ που αξίζει να είναι στην πεντάδα.

• Η καλή η δισκοθήκη είναι αλφαβητικά και χρονολογικά αν και θα μου άρεσε και autobiographical όπως στο High Fidelity./Πρώτο τι βάζεις τους ABBA ή τους Α flock ofseagulls. Τελευταίο όμως δεν υπάρχει απορία είναι ZZ TOP που επειδή είμαι βλάχοαμερικάνος θα πάω να τους δω./Τα πρώτα 5 άλμπουμ τους είναι φανταστικά, τα 80’s τα βαριέμαι πολύ.Θα ήθελα πολύ να παίξουν το Just got back from baby's.

polaroid ελα ξανα!

Για οσους αγαπανε το φιλμ και συγκεκριμενα τις στιγμιαιες αναμνησεις που εδινε η polaroid, ισως σε λιγο καιρο να εχουν την δυνατοτητα να μην πρεπει να ψαχνουν σε υπογεια των γονεων η να περνανε τις ωρες τους στο ebay κοιταζοντας για το ποιος εχει λιγοτερο ληγμενα φιλμ...χαρις σε αυτο εδω το project να μπορουν να πανε ας πουμε στον γερμανο της γειτονιας τους και να ειναι ευχαριστημενοι... ε μα εχει παραγινει το κακο με το digital,σε λιγο ακομα και οι φραπεδιερες θα εχουν 18 megapixels... ελεος!

ps. το παραπανω video εχει την υπογραφη michel gondry! sorry e?

goodmorning fly!

Αυτο το βιντεακι μου φτιαχνει την διαθεση!!! Ποιος δεν θα ηθελε καθε πρωι να σηκωνεται ετσι? (και μετα παρεα με φραπα τσιγαρο να περναει τη μερα του ριχνοντας ζαριες στο επιτραπεζιο του prince!)

We Believe You can Fly: Morning Dance from illdog on Vimeo.

Περιέχει αφίσα

Καμιά φορά περνάω από το πατρικό μου και η μητέρα μου προσπαθεί να μην πετάξει πράγματα πριν τις δώσω εγώ το ok. Τι τα θες όλα αυτά? Με ρωτάει. Θα πιάσουμε κατσαρίδες. Για παράδειγμα το παλιό μου δωμάτιο είναι σχεδόν άθικτο από τότε που μετακόμισα. Με βιντεοκασέτες,πόστερ από ταινίες και ένα filofax!?
Υπάρχουν βέβαια σε συρτάρια, σε μπαούλα και σε ντουλάπες τόσα περιοδικά (που όντως θέλουν πέταμα) αλλά όταν τα χαζεύω, μου φέρνουν όλες αυτές τις μνήμες που ξεκοκάλιζα περιοδικά, σαν το Q το Spin, Το Select, το Neon μαζί με κάνα playboy και το 01. ( Αυτά για την δεκαετία του 90, πριν το διαδίκτυο και τα μπλογκς, τότε που έβαζε το Q δώρο κασέτα)).
Ελα όμως που την δεκαετία του 80 αγόραζα Μανίνα,Κατερίνα,Μπλεκ,Αγόρι και το Bravo( κι ας μην ήξερα γερμανικά) για τις αφίσες του Bruce!
Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ένας φάκελος που έχει μόνο αφίσες, φωτογραφίες, σιδερότυπα, άρθρα, κριτικές από το 1985 μέχρι το 1996 για τον Bruce. Το αστείο είναι οι φωτογραφίες από Madonna, cindy lauper, rick astley, a-ha,duran duran( simon Le Bon),modern talking, ralph machio, bruce willis , mickey rourke, George Michael, Sylvester Stalone, Linda Hamilton κ.α. που υπάρχουν στην πίσω πλευρά.
Το επιτραπέζιο παιχνίδι με τον Prince από το 1985 στην Super Katerina είναι εκτός συναγωνισμού! Ρίξε μια ζαριά καλή!

p.s. δυστυχώς έχω μικρό σκάνερ δεν χώραγε ολόκληρο για αυτό είναι σε 2 μέρη.
Τυπώστε το, κολλήσετε το και καλή διασκέδαση!

Summer is over

It's night time in my small city...

It's getting cold after dark...

The streets are wet, the rain just stoped and only the snails are not sleeping. You know what that means.... the summer is over.

A girl called Dusty used to sing a song like that.

Here she is from 1964 Dusty Springfield with the summer is over

(photo by R.S.P.)

District 9 by Neill Blomkamp (2009)

Αυτή είναι η ταινία του μήνα και βγαίνει στην Ελλάδα 22 Οκτώβρη. Μην ψάχνετε αλλού.
Και αν ανήκετε στη κατηγορία αυτών που τους έχει λείψει το original στο σινεμά, εδώ είμαστε. Το District 9 είναι ένα κινηματογραφικό χαστούκι στο αμερικάνικο ανούσιο μπλοκμπάστερ, με τα άνευ λόγου ύπαρξης aliens, terminators και λοιπά περίεργα creatures που επιδίδονται σε μπαμ μπουμ και σαρκοφάγες διαθέσεις.
Και γιατί κάνει το District 9 τη διαφορά; Πρώτον, γιατί βρίσκετε στο Johannesburg και όχι σε κάποια deserted area του US, επιλογή όχι τυχαία και που δεν υπερτερεί για τον εξωτισμό της. Δεύτερον, γιατί επιτέλους τα aliens ή 'prawns' δεν είναι μονοδιάστατα όντα τύπου σκοτώστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Παγιδευμένα σε ένα κόσμο που δε τους ανήκει και δεν ανήκουν, επιβιώνοντας σε άθλιες συνθήκες, ονειρεύονται την επιστροφή στο 'home' όπως ο κάθε μετανάστης σε κάθε σύγχρονη χώρα - ειδικά ο ανεπιθύμητος. Τρίτον, ο πρωταγωνιστής είναι σοκαριστικός.Κι αν πάτε να τη δείτε γιατί στην παραγωγή έχει βάλει το χεράκι του ο Peter Jackson θα διαπιστώσετε σύντομα ότι το αστεράκι της υπόθεσης είναι ο 30χρονος σκηνοθέτης Neil Blomkamp. Η ιστορία ξεχειλίζει αλληγορία, δράση, φρίκη και ελπίδα. Επιδέχεται κοινωνιολογικές αναλύσεις επί άλλων αναλύσεων και σίγουρα θα μείνει στην ιστορία εκτός των άλλων ως η πιο εύστοχη χρονικά ή επίκαιρη αλλιώς ταινία που βγήκε στις αίθουσες το 2009. Ρίξτε μια ματιά στα News of the World και θα καταλάβετε. Εμένα πάλι μου θύμισε την περίοδο που συζητιόταν το θέμα της απομάκρυνσης των μεταναστών από τα αστικά κέντρα σε άλλου τύπου 'στρατόπεδα συγκέντρωσης'. So similar, so bloody similar...Κι όπως είχε πει και ένας παλιός σε άλλο context...Η φρίκη, η φρίκη.

Sunday Ride

Είναι λίγο άρρωστος ο καιρός. Δεν ξέρεις αν πρέπει να βάλεις το πάπλωμα ή την κουβερτούλα. Ξυπνάω κάθε πρωί με τον λαιμό μου κλεισμένο. Μετά από λίγο κάπως σάχνω. Πρέπει να κόψω και το κάπνισμα.
Ωραίος όμως καιρός για βόλτες με ανοιχτό το παράθυρο του αυτοκινήτου.
Άνοιξε επιτέλους το si-doux και είναι πολύ ωραίο. Και είναι και διαχωρισμένο καπνίζοντες και μη καπνίζοντες Το μόνο μαγαζί που το έκανε.
Μικρά live set ξεκινάνε στο ευ οι ευ αν, από παρασκευή 23 Οκτωβρίου, με Lolek.
Jonathan Richman στο Λιθογραφείο στις 27.
Κατεβάζω ταινίες, δίσκους τραγούδια, γεμίζει ο σκληρός και αδειάζει το μυαλό μου. Και πόσο θέλω να γράψω μία κασέτα ρε γαμώτο. Αλλά που να τις βρεις?
Πόσο το έχω ζήσει αυτό που γράφει το Back to Mono... κάτι ξέρει και η Ζωή
Δεν μπορώ να ακούσω τις εκπομπές που θέλω στο Pop Lie γιατί εκείνη την ώρα κάνω εγώ.
Είδα όμως το νέο βίντεο των RAMMSTEIN που "γαμάει".
Αν δεν μου πει κάποιος ότι είναι καλό το βιβλίο του Cave δεν θα κάτσω να το διαβάσω. Όλο κλάπες διαβάζω τελέυταία. Ξαναδιάβασα το Τώρα θα δεις του Δημήτρη Γκιώνη μετά από 15 χρόνια και θα ήθελα πολύ να κάτσω ένα απόγευμα με τον πατέρα μου και να του το διαβάσω.
Κανένας μα κανένας δεν δίνει προσοχή τι παίζει ο dj πλέον στα bar. Υπάρχει πάντα αυτή η βαβούρα. Και ο μαγαζάτορας χέστηκε τι μουσική παίζει ο dj. Με 30 ευρώ που παίρνουν τα πιτσιρίκια για 5 ώρες πρόγραμμα τσάμπα του έρχεται. Και το πιτσιρίκι δεν έχει χαλάσει ποτέ φράγκο για δίσκο. Ούτε το πικάπ δεν ξέρει τι είναι. Το 1997 έπαιρνα 25 με 30 χιλιάρικα (δραχμές) την βραδιά και τώρα είμαι ικανοποιημένος με 50 ευρώ. Άσε που αν ξανακούσω 90's rockάκια σε μαγαζί θα ξεράσω. Εδώ τα τραγούδια που παίζω αυτή την εποχή είτε σε μπαρ, είτε στο ραδιόφωνο.
YΓ1-Μήπως έχει κατεβάσει κανείς την καταπληκτική εφαρμογή με ακτίνες Χ για το κινητό του? για να δώ τι σκατά γίνεται μέσα μου.
ΥΓ2-Την ώρα που έγραφα αυτό το ποστ άκουγα Mumfor & Sons

Wheels- Foo Fighters

Οι Foo Fighters είναι ένα συγκρότημα που μου στάθηκε σε μια περίεργη φάση της ζωής μου. To πρώτο τους άλμπουμ με είχε απογοητεύσει κυρίως μετά τον θάνατο του kurt. Ακουγόταν σαν να ξεκοιλιάζουν το grunge. Ήρθε το colour & the shape να βάλει τα πράγματα στην θέση τους. Και να με κάνει να αγοράζω τα άλμπουμ τους χωρίς να τα πολυ ακούω. Τα μουσικά μου ακούσματα από την εποχή του colour μέχρι του in your honor άλλαζαν κατά καιρούς Με το in your Honor τους ξαναγάπησα, ήρθε και εκείνη η βραδία των 30ων γενεθλίων μου, να βλέπω μπροστά μου τον Dave Grohl να παίζει αυτό εδώ. Είναι από τα τραγούδια που σου σηκώνονται οι τρίχες στο σβέρκο. Περίμενα πως και πως ενα greatest hits για να το κάνω δώρο σε φίλους, που θα γιορτάζουν μέσα στον χειμώνα. Το νέο τους τραγούδι wheels είναι ένα rip off από τραγούδι του Tom Petty, (δεν ξέρω ποιο ακριβώς) αλλά μ αρέσει.

Archer

..λέγεται η νέα animated αμερικάνικη κωμική σειρά που συνδυάζει (πάλι?) το Mad Men και το Californication. Ή λίγο Office? Διαδραματίζεται στα 60’s (νομίζω), μόνο που ο Sterling Archer δεν είναι διαφημιστής, είναι μαμάκιας μυστικός πράκτορας και λίγο μαλάκας – σαν να λέμε ένας (πιο) κάφρος James Bond, που όμως δε δουλεύει και πολύ.
Για την ακρίβεια η σειρά ξεκινάει στην Αμερική τον Ιανουάριο του 2010, ενώ έχει ήδη προβληθεί μόνο ένα επεισόδειο το Σεπτέμβρη. Καλό μου φάνηκε, αλλά θα δείξει.

Χοντρός –Λιγνός

Είμαστε η α-πολιτικη γενιά. Εχουμε μπουχτίσει τόσο με ό,τι προηγήθηκε, με την επανάληψη των ίδιων λαθών και των ίδιων υποσχέσεων επί χρόνια από κάθε παράταξη και την καταστρατήγηση κάθε λογικής και κάθε αξιοπρέπειας που πια βλέπουμε τον ελέφαντα στη μέση του δωματίου και κανείς δε μιλάει για αυτόν – ότι μια χώρα, η δικιά μας, οδηγείται από το κακό στο χειρότερο, ενδεχομένως στο πολύ χειρότερο από αυτό που νομίζουμε, και το σημαντικότερο με τη δική μας ανοχή.
Το ποιά όμως είναι τα περιθώρια αντίδρασής μας και κατά πόσο τα μέσα για μια αντίδραση είναι ελεγχόμενα ή ανεπαρκή κι επίσης κατά πόσο τα ίδια τα μπλογκ για παράδειγμα, θα μπορούσαν να γίνουν μέσο ουσιαστικής αντίδρασης και συμμετοχής είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, που δε θα προχωρήσω τώρα.
Μια παιδική παρατήρηση μόνο.

Αυτή η ευφιέστατη φωτογραφία του μπλόγκερ που αναφέρει πάνω είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα που έχω για τους δύο φωστήρες της πολιτικής μας σκηνής.
Και σκέφτομαι.
Ο Κωστάκης μου φάνηκε με καλές προθέσεις αλλά ανεπαρκής.
Ο Γιωργάκης μου φαινόταν πάντα ηλίθιος.
Το περίεργο είναι ότι οι ηλίθιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους για λόγους αυτο-προστασίας προικισμένοι με μηχανισμούς αυτοβοήθειας όπως το ‘go by the book’(ακολούθα πιστά τις οδηγίες) και ‘βρες τον κατάλληλο άνθρωπο να σε βοηθήσει στο κατάλληλο πρόβλημα’. Και συμβαίνει έτσι να αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικοί και από τους (συνήθως πιο ριψοκίνδυνους) έξυπνους. Δεν ξέρω αν θα συμφωνούσε ο κύριος Χαριτόπουλος με τη θεωρία μου αλλά σε αυτήν βασίζομαι για ένα θαύμα που - στην περίπτωση του Γιωργάκη - μπορεί να πάει την Ελλάδα κάπου - αλήθεια πού?
Εξάλλου δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τέτοια δυναμική είσοδο στο πόστο του, ανατρεπτική δόμηση του βασικού κρατικού μηχανισμού και εντυπωσιακή προβολή της πάταξης της διαφθοράς, με αρχή τα ‘σεμινάρια’ των Υπουργών από τον Συνήγορο του Πολίτη (Γιώργου Καμίνη). Βέβαια άλλο τα θεάματα άλλο ο άρτος.
Όπως και να έχει, καλή του επιτυχία. Τη χρειαζόμαστε.

Λίγα λόγια για τα έργα.

Καιρό είχα να δω τόσες ταινίες μαζεμένες, είτε κατεβασμένες είτε στο σινεμά.

Αν και τσαντίστηκα που πήγε 9 ευρώ το σαββατοκύριακο.

• Year One του Harold Ramis. Σκατολογικό, καφρίλα, καραγκιόζης ο Jack Black και ούτε κατά διάνοια να πλησιάσει το Life of Brian ή την Ιστορία του Κόσμου του Mel Brooks. Αλλά έχει ένα ατού, υπερ-ατού θα έλεγα. Toν David Cross με τον Paul Rud στους ρόλους Κάιν και άβελ.

• Drag me to hell του Sam Reimi, επιτέλους μετά τα απαράδεκτα Spiderman γυρνά σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Τρομερά b-movies.

• Bad lieutenant, αν και αποφεύγω να βλέπω ριμέικ και ταινίες με τον Nickolas Cage (ίσως ο χειρότερος ηθοποιός των 00’s) δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε και αυτό.Όχι το αυθεντικό του Φεράρα είναι πολύ ανώτερο.

• Adventurland θυμίζει παλιές καλές κωμωδίες του John Cusack μόνο και μόνο επειδή εξελίσσεται το 1987. Rock me Amadeus.
• 
• Funny people του Appatow. Το πρώτο μισό της ταινίας είναι σχεδόν αριστούργημα. Η εκδίκηση των κωμικών ηθοποιών, η εκδίκηση της κωμωδίας.Φωνάζει πάρτε μας στα σοβαρά. Η διάρκεια του 147 λεπτά όμως κάνει το δεύτερο μέρος, την χειρότερη ταινία που έχεις δει.Η κοιλιά που κάνει είναι μεγαλύτερη από του seth roggen που έχω σιχαθεί να τον βλέπω. Και φυσικά χάνει και όλο το νόημα της. Χάθηκε η ευκαιρία να βραβεύτει ο Adam Sandler και να δικαιωθώ .

• Το κακό 2 στην εποχή των ηρώων.Χαβαλές, χωρίς κανόνες,ατάκες για το κοινό που θα πάει να το δει. Η σκηνές στην Αρχαία Ελλάδα είναι αριστουργηματικές και αν σκεφτούν να γυρίσουν το 3 στην Αρχαία Ελλάδα τότε θα μιλάμε για τη ταινία ζόμπι που θα θέλαμε να έχουμε δει.Ελπίζω να μην την έχασαν την ευκαιρία.

• Και…ο Αντίχριστος. Ωραία ταινία ευχάριστη θα έλεγα! Δεν έχω δει ποτέ και δεν πρόκειται να δω ταινία του Τριερ δεύτερη φορά. Δεν ξέρω κάποιος πως μπορεί να το αντέξει. Επίσης δεν έχω δει ποτέ ταινία του σε DVD ή dowloadιασμένη. Είμαι μαζόχας και πάω πάντα στο σινεμά να της δω, γιατί δεν θέλω να με διακόψει κάτι, αλλά να βλέπω και κάτι τέτοιες αντιδράσεις, όπως είδα τις προάλλες. Δεν θα πρότεινα σε κανέναν να την δει. Είναι καθαρά δικιά σου η ευθύνη. Ο Τριερ ή σ αρέσει ή δεν σ αρέσει δεν υπάρχει καλό ή κακό, όπως δεν υπάρχει αντίχριστος. Όλοι οι άνθρωποι έχουν τις εμμονές τους και τους φόβους αρκεί να πιστέψεις ότι στο τέλος δεν υπάρχει παρά μόνο στο μυαλό σου. Ναι θέλει να σοκάρει και τα νοήματα είναι πολλά. Καλύτερα βέβαια για την ταινία τα λέει αυτός εδώ ο μάγκας.

Λίγο απ’όλα.

Γιατί αυτό αρμόζει στην εποχή. Μια από δω, μια από κει. Χαμένοι σε πληθώρα επιλογών, μπουκωμένοι από όνειρα και απωθημένα. Σε δοκιμές και απογοητεύσεις, σε επιστροφές και μία από τα ίδια. Και την απογοήτευση θα την διαδεχτεί πάλι η απογοήτευση.

Και ενώ είμαστε ήδη στα μέσα του φθινοπώρου εγώ ακόμα έχω κολλήσει με το (500) Days of Summer που δε λέει να προβληθεί στην Ελλάδα. Βγαίνει όμως το Ugly Truth που προσφέρει ενήλικο χιουμοράκι και ανάλαφρο entertainment, αν και ήλπιζα σε πιο ανατρεπτικό φινάλε. Διαθέτει όμως μια ωραία σκηνή σε λάτιν ερωτύλους ήχους που θα τη βάλω δίπλα στη σκηνή του τάγκο στο ICE AGE 3, έτσι για να θυμηθούμε ότι το σώμα είναι πάντα το αφεντικό της υπόθεσης και αυτό ορίζει τα καθέκαστα (μπιπππ!).

Από τη βόλτα στο Φιλμ Φέστιβαλ Νύχτες Πρεμιέρας θα κρατήσω το τετράωρο ‘Love exposure’ του Shion Sono που είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια ταινία που έχω δει τα τελευταία χρόνια αλλά και που βλέπεται σαν σφηνάκι τεκίλα-λεμόνι-και-το-αλάτι μου παρακαλώ. Είναι ωραίες οι συναντήσεις με την απρόσκλητη ευφύια. Μια τέτοια στιγμή ήταν και ο ρόλος/ερμηνεία του Liev Schreiber στο Taking Woodstock του Ang Lee ως Vilma. (Aς γίνω τρέντι) πραγματικά ‘δεν υπάρχει’! Μεγαλοφυές. Το πολύ ενδιαφέρον We live in Public ήταν eye opener και πυροδότησε άλλη μία ολονύχτια συζήτηση για τα σημεία των καιρών της τελευταίας δεκαετίας. Ε, και μετά πήραμε τους μαύρους κύκλους μας αλλά και τη λάμψη στα μάτια και πήγαμε για τυρόπιτες.

Στην Αθήνα με χαροποίησε η ποιότητα των Goodys όπως και η Ελληνική πλειοψηφία των επισκεπτών στο νέο μουσείο της Ακρόπολης με τα ξεμουδιασμένα του αγάλματα εδώ και εκεί να απολαμβάνουν την άπλα. Με σκότωσε το περίπτερο της ΝΔ στο Σύνταγμα που βομβάρδιζε 24/7 με τελευταίας κατηγορίας λαϊκοπόπ σουξέ τους περαστικούς αλλά πήρα τα πάνω μου όταν δεν είδα ούτε μία αφίσα του ΠΑΣΟΚ (εκτός από το σημείο που είχε στηθεί το περίπτερο) να προσβάλει ακόμα περισσότερο την αισθητική μιας ήδη ταλαιπωρημένης πόλης. Οικολογία; Οικονομία; Πάντως έκανε τη διαφορά δια της απουσίας του γιατί όλοι οι άλλοι ήταν εκεί. Στις στάσεις, στους στύλους, στις ταράτσες σε κοίταζαν με αυτά τα μάτια...Αχ, αυτά τα μάτια των προεκλογικών μας συναντήσεων. Αλησμόνητα...

Και μιας και το ευνοεί το κλίμα λέω να κλείσω με ένα απόσπασμα από το φρεσκότατο βιβλίο ‘Ε, Πρόεδρε!’ του Μίμη Ανδρουλάκη που ήταν και η τελευταία μου spontaneous πράξη στο Ελλάντα πριν πάρω τον δρόμο της επιστροφής...
Εις το επανιδείν.

Ο οραματιστής πολιτικός μοιάζει με τον ποιητή που υμνεί την μοναξιά μιας κρυφής και έρημης παραλίας του Αιγαίου. Πρώτα έρχονται οι ρομαντικοί που παρακινήθηκαν από τον ποιητή να την απολαύσουν, μετά οι σκηνίτες παραθεριστές, ύστερα πλακώνουν οι ταβέρνες, οι καφετέριες, τα τριπλοπαρκαρίσματα, τα πάρκινγκ, τα ενοικιαζόμενα, οι οικοπεδοφάγοι, οι εμπρηστές. Ο ποιητής, τελικά, <<κατέστρεψε>> την κρυφή παραλία! Ποτέ δεν εξήγησα στους εμβρόντητους συντρόφους γιατί δήλωνα εδώ και δεκαετίες : <<Το να είσαι αριστερός είναι ένα είδος εγγενούς ανθρώπινης αποτυχίας>> <<Ανάμεσα στην ιδέα και την πραγματικότητα πέφτει η Σκιά>> (Έλιοτ). Βέβαια, ο παππούς δεν καταλαβαίνει από κάτι τέτοια και λέει κοφτά: <<Όπου πηδά η γίδα, πλακώνουνε όλοι οι τράγοι>>.

βιβ λα φρανς 2!

yuksek concert
fmx show
kelly
taj
cote' de basque
biarritz

Ηθελα να μεινω λιγο στο ποιητικο και το εκλογικο κλιμα αλλα ναι οντως οπισθια υπαρχουν παντου...ουουουυουουυ

βιβ λα φρανς!

Λοιπον πηγα στην νοτια γαλλια στο Quiksilver pro και ποιο συγκεκριμενα στο Hossegor και στο Biarritz,θα μπορουσα να γραψω παραγραφους ολοκληρους για τα τοσα γραφικα μερη,τις ατελειωτες παραλιες,τελεια κυματα,τους καλυτερους σερφερς του πλανητη που θαυμασα και για το ποσο ωραια περασα και να ανεβασω 100 φωτογραφιες απο ολα αυτα μαζι...νομιζω πως θα καταντουσα κουραστικος ομως και αποφασισα οτι μια εικονα απλα ειναι αρκετη για να περασω την ιδεα! Αντε και καλη ψηφοφορια...(την δεξια η την αριστερα?) χμμμ...

Εκλογές, απόφαση, ευθύνη,υπόσχεση, δέσμευση

Από αυτή την Κυριακή κιόλας υπόσχομαι ότι το pop Babylon θα είναι και πάλι ενεργό με μουσική, με σινεμά, με κέφι, τραγούδι, χορό. Είναι δέσμευση. Τέρμα οι ψεύτικες υποσχέσεις. Δουλειά!
Αν και εγώ ανήκω στην Αμερικάνικη εργατική τάξη (βλ.Springsteen)
Τα 2 μέλη του pop baby ανήκουν στην Ευρωπαϊκή ( Masquerade, R.S.P.) Και το R.(ανάποδο) στην Ελληνική. Στον τομέα εργασία μόνο ευρωπαίοι δεν είμαστε.
Και εδώ ήθελα να καταλήξω φίλε συναγωνιστή.
Ότι με τις ώρες αυτές που εργάζεστε, δεν αποδίδετε.
Έχει μείνει μπορεί από την εποχή του Παπαδόπουλου, και πιο παλιά ίσως, το ωράριο αυτό. Το ότι η οικογένεια θα πρέπει να τρώει το μεσημέρι μαζί.
Και για αυτό λοιπόν θα ήθελα να κάνω τις προτάσεις μου, στο τι θα ήθελα να αλλάξει σε αυτό τον τόπο.
Όλες οι δουλειές, δημόσιες, ιδιωτικές θα πρέπει να κάνουν διάλειμμα στην μια το μεσημέρι για φαγητό. Το διάλειμμα αυτό θα διαρκεί μια ώρα ακριβώς. Και καμία δουλειά, κυρίως δημόσια δεν θα κλείνει στην μία το μεσημέρι, όπως είναι το σύνηθες.
Γιατί πολύ απλά θα ξεκινάμε στις 9.00 με 9.30 το πρωί και θα σταματάμε στις 18.00-18.30. Τα εμπορικά καταστήματα θα ανοίγουν στις 10.30 και θα κλείνουν στις 20.30. Επίσης όλα τα εμπορικά θα είναι κλειστά την δευτέρα το πρωί. Αυστηρά!
Που θα ωφελήσει όλο αυτό το σχέδιο?
Θα μειωθούν καταρχήν τα τροχαία τα σαββατοκύριακα στις εθνικές οδούς. Οι έμποροι θα έχουν ένα ολόκληρο πρωινό δευτέρας, είτε να έχουν γυρίσει άνετα από το 2μερακι τους, είτε να κάνουν τις δουλειές που θα ήθελαν, τράπεζες, εφορίες, ψώνια κτλ.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι βεβαία θα έχουν περισσότερες ώρες να τα ξύνουν μέσα στην εβδομάδα και δεν θα σου λένε, αν πηγαίνεις στις 11 το πρωί, δεν προλαβαίνω τώρα έχω τόσο κόσμο και κλείνω σε μια ώρα, έλα αύριο.
Θα είναι εκεί και το απόγευμα να εξυπηρετήσουν τον πολίτη.
Μόνο μείον δεν έχει αυτό το νομοσχέδιο που θέλω να περάσω.
Το πιο σημαντικό σε όλο αυτό είναι η υγεία του πολίτη. Η σωστή διατροφή. Και η σωστή διατροφή ξεκινάει με το πρωινό γεύμα.
Όταν πρέπει να σηκωθείς στις 7 ή 7.30 για να είσαι στις 8 στην δουλειά, δεν θα φας πρωινό και το στομάχι σου θα τρυπήσει από τους καφέδες.
Άσε το χειρότερο, ότι τρως και κάτι παλιό τυρόπιτες με φύλλο και παλιό τυριά. Μα είναι φαγητό αυτό να ξεγελάσεις την πείνα σου?
Θα έχεις χρόνο λοιπόν να ετοιμάζεις πρωινό, το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας, όχι μόνο για σένα, αλλά και για το παιδί σου που θα πρέπει να πάει σχολειό.
Και δεν μπορείς κυρά μου, να το ξεπετάς το παιδί με ένα ποτήρι γάλα και μια φρυγανιά.
Όλα τα σχολειά θα έχουν Goodys , Everest ή Γρηγόρη ανάλογα με το ποιος θα δώσει τα περισσότερα. Όπου θα φτιάξουν εστιατόρια μέσα στα σχολειά για να τρώνε οι μαθητές( όπως βλέπουμε και στις αμερικάνικες ταινίες) και να μην χρειαστεί να γυρίσουν το μεσημέρι σπίτι, γιατί θα έχουν σχολειό μέχρι τις 5 το απόγευμα. Έτσι λοιπόν το βραδινό φαγητό του Έλληνα θα είναι στις 9 το βραδύ, (και πάλι αργά είναι)10 το αργότερο θα έχει τελειώσει, και τα εστιατόρια θα κλείνουν στις 11 το βραδύ ώστε αν είναι η ώρα που θα έχουν ανοίξει τα μπαρ και τα κλαμπ που θα κλείνουν στις 2 ώστε να έχεις τουλάχιστον μερικές ώρες ύπνου.
Για να αποδίδεις στην δουλεία σου.
Κάτι τέτοιο βεβαία θα πυροδοτούσε μέρος του λαού μας και θα κατέβαιναν σε απεργίες, αλλά έτσι γίνεσαι ισχυρός και σε θυμούνται όλοι. Μόνο όταν σε βρίζουν και λες βλακείες.
Το Σάββατο το βραδύ δεν θα βγω και δεν θα πιώ, θα κάτσω ήρεμα να σκεφτώ τι θα ψηφίσω την Κυριακή.
Θα ξυπνήσω το πρωί, θα βάλω τα καλά μου και θα πάω στην εκκλησία να με φωτίσει κάποιος Άγιος τι να ψηφίσω. Αφού δεχτώ την Θεία κοινωνία, θα πάρω τον δρόμο προς το εκλογικό τμήμα που ανήκω και θα ρίξω την ψήφο μου.
Μετά θα πάω στο καφενείο για να συζητήσω αν είναι καλύτερος ο Παπανδρέου ή ο Καραμανλής. Μετά θα πάω στο σπίτι για το μεσημεριανό γεύμα όπου δεν θα πω σε κανέναν ότι ψήφισα και θα με πρήξει ο πατέρας μου, ότι θα έπρεπε να πάω να ψηφίσω πρωί για να έχουμε πιο γρήγορα μια σαφή εικόνα του αποτελέσματος.
Μετά θα πάρω το ψηφοδέλτιο που θα μου έχει ετοιμάσει και θα μου πει αυτό να πας να ρίξεις. Έτοιμο σταυρωμένο.
Και θα το πάρω για να μην του χαλάσω χατίρι.
Κατά το απογευματάκι που θα έχουν ξεκαθαρίσει τα πράγματα, θα κατεβώ στο εκλογικό κέντρο του κόμματος που θα προηγείται και θα βρω μια πλαστική καρεκλίτσα για να κάνω το τσιγαράκι μου και να παίξω το κομπολογάκι. Θα δείξω ενδιαφέρον για τις μονοεδρικές στα Επτάνησα, αν τα χάνουμε ή αν τα πιάνουμε γιατί τα έχω παίξει και στοίχημα.
Καλώ λοιπόν από άκρη σε άκρη, τους αναγνώστες αυτού του ιστοτόπου, αυτή την Κυριακή να ψηφίσουν με ευθύνη κανένα από τα 5 μεγάλα κόμματα. Για να έχουμε και την άλλη εβδομάδα εκλογές. Άστους να αγχωθούν και λίγο.
Αλλά σαν να μου φαίνεται ότι κανένας δεν την θέλει αυτή την δουλειά. Άλλωστε ξέρεις κανένα πολιτικό που να έχει δουλέψει ποτέ στην ζωή του?