Primary clours - The Horrors

Σήμερα το πρωί στην πόρτα μου με περίμενε το άλμπουμ των horrors, που είχα παραγγείλει από το www.bangcd.com.
Ναι η αλήθεια είναι ότι αγοράζω ακόμα cd ,αρκεί να είναι φτηνά και άλμπουμ που θα συνεχίζω να άκουω χωρίς να βαρεθώ.
Έτσι είναι και οι Horrors, που να πω την μαύρη αλήθεια το πρώτο τους cdaki ήταν αδιάφορο και εγώ ο άσχετος δεν του είχα δώσει την σημασία που του άξιζε, όπως πολλοί σήμερα ειδικοί. Γιατί δεν επέμεναν? δεν ξέρω...
Anyway, ο μαλλιαρός πράκτωρ ΦΟΥ-ΒΟΥ μου έστειλε ένα βράδυ που έκανα εκπομπή σε mail το Sea within a sea με διαταγή, παίχτο τώρα σε άκουμε.
Το έπος αυτό με το οποίο τελειώνει ο δίσκος των horrors είναι αυτό που λέμε το λουκετιάζει. Τα 2-3 πρώτα τραγούδια δεν είναι και τα καλύτερα αλλά δεν τα λες και αδιάφορα. Με αυτά όμως συνηθίζεις τον ήχο τους και μετά στα σκαει από παντού και δεν ξέρει από που να κρυφτείς. Scarlet Fields, I Only think of you, τα κομμάτια αυτά κάνουν το Primary colors να χτυπάει αν όχι την πρώτη θέση του 2009, τουλάχιστον είναι πενταδάτο.
Η αισθητική από το εξώφυλλο θυμίζει το pornography των cure και δεν απομακρύνεται και από τον ήχο του. Λίγο πιο φασαριόζικες κιθάρες my bloody valentine, μια θλίψη joy division, με ολίγον από kraut rock ( με τρελαίνουν αυτοί οι όροι). Οι Horrors εμφανίζονται 10 Ιουνίου στο Gagarin στην Αθήνα.
Μια συναυλία που λέμε του σήμερα. Δεν ξέρω και ούτε βάζω στοίχημα αν θα γίνουν μεγάλη μπάντα αλλά σίγουρα το primary colours δεν θα σταματήσω να το άκουω για πολλά χρόνια. Και μέχρι στιγμής το 2009 τους ανήκει.

Together Through Life- Bob Dylan

Τελευταία μου αρέσει να πίνω dry martini.Δεν το πετυχαίνω πάντα, αν και μοιάζει εύκολο. Χρειάζεσαι 3 μεζούρες τζιν , ½ μεζούρα ξηρό βερμούτ ( dry martini) και μία πράσινη ελιά.
Ανακατεύεις το τζιν και το βερμούτ με λίγο πάγο σε ένα shaker.
Το σερβίρεις σε ένα παγωμένο ποτήρι κοκτέιλ χωρίς τον πάγο, προσθέτοντας την ελίτσα στο τέλος.
Ο Luis Bunuel έλεγε ότι το καλύτερο Μαρτίνι φτιάχνεται όταν μια ηλιαχτίδα περάσει μέσα από το τζιν για ν' αγγίξει λίγο το βερμούτ.
Μου φάνηκε πως σήμερα το απόγευμα η ηλιαχτίδα το άγγιξε για λίγο.
Στέκομαι στην βεράντα ενός αγροκτήματος και στα γόνατα μου κάθεται το εξώφυλλο από το Together through Life του Bob Dylan.
Έχει το πιο τέλειο εξώφυλλο που ΄χω δει σε δίσκο.
Δεν είναι το απρόσωπο ζευγάρι που κάθεται στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και οι ιστορίες που μπορείς να φτιάξεις στο μυαλό σου από μια φωτογραφία.
Είναι το βάθος του δρόμου που δεν έχει τέλος.
Ο δρόμος που σε καλεί η δρόμος που άφησες πίσω σου για να συνεχίσεις την ζωή με αυτόν τον κάποιον.
Η φωτογραφία είναι του Bruce Davidson και βρίσκεται και στο εξώφυλλο του βιβλίου Big Bad Love του Larry Brown.
Ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία του Dylan.
Το together through life είναι το πρώτο άλμπουμ του που πήγε στο Νο 1 από το 1970. Δεν είναι κάπως περίεργο ότι το 2009 ο Dylan κάνει Νο 1 με ένα είδος μουσικής που για πολλούς είναι ξεπερασμένο και κουραστικό με τόσα πολλά νέα συγκροτήματα και τόσα μουσικά ρεύματα?
Ο ήχος είναι το ροκ και το μπλουζ της δεκαετίας του 50, ο ήχος που είχε η chess records, για όσους είδαν το Cadillac records.
Το όργανο που ακούγεται περισσότερο μετά την κιθάρα στο άλμπουμ είναι το ακορντεόν, όχι και τόσο συνηθισμένο για ροκ άλμπουμ.
Αν και μπορεί να φανεί σπασμένη και κουρασμένη η φωνή του, αυτή είναι.
Το 2009 ένας γέρος να σου δείχνει το πως είναι να παίζεις πραγματική μουσική με μουσικούς.
Είναι σαν να πάρεις ένα άνθρωπο που ζει μέσα στην πόλη και να του δείξεις το πράσινο πως απλώνεται στην εξοχή.
Ένα αργό ηλιοβασίλεμα , την μυρωδιά από τα λουλούδια την νύχτα , που για να τα μυρίσεις πρέπει να κάνεις ησυχία γιατί τα τρομάζεις.
Ακούγοντας μαζί με τους γρύλους το τραγούδι I feel a change comin on ακριβώς την στιγμή ποίοι οι ακτίνες του ήλιου άγγιζαν το βερμούτ.
Ένιωσα ότι αυτό είναι δεν υπάρχει ωραιότερη στιγμή από μια Κυριακή απόγευμα να κάθεσαι πλάι πλάι με τον άνθρωπο που αγαπάς και να ξέρεις ότι δεν έχεις άλλες έγνοιες για σήμερα, δεν έχεις άγχος, μέχρι ο ήλιος να ξαναβγεί.
Μπορώ να άραγε να νιώθω αυτό ακριβώς κάθε που νυχτώνει.

Well life is for love
And they say that love is blind
If you wanna live easy
Baby, pack your clothes with mine
I feel a change comin' on
and the fourth part of the day's already gone

Just say "Yes"

Και όμως μπορεί να οδηγείς Σάββατο βράδυ πηγαίνοντας σε ένα
πάρτι σε κάποιο κλαμπ που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν η τελευταία σου
επιλογή να πας.
Kαι βάζεις στο cd player του αυτοκινήτου το νέο άλμπουμ των Pet Shop Boys. Και η διάθεση αλλάζει.
Η απενοχοποιημέη gay αισθητική στους δίσκους των pet shop boys μόνο να σε κουράσει δεν μπορεί.
Μια από τα ίδια θα πουν κάποιοι αλλά ποιο άλλο συγκρότημα έχει
καταφέρειεδώ και 25 χρόνια να παίζει την ίδια ακριβώς μουσική και να μην σε κάνει να βαριέσαι.
Οι Pet shop boys κατά περίεργο τρόπο είναι το μοναδικό συγκρότημα της Αγγλίας που επί 25 χρόνια βγάζει δίσκους, κάνουν επιτυχία και δεν έχουν διαλυθεί ποτέ.

Και το σημαντικότερο δεν ξέπεσαν και δεν πήραν τα μυαλά τους αέρα από την επιτυχία. Θυμάμαι πριν από χρόνια στην συναυλία τους στο Γκάζι βρέθηκα με ένα backstage pass και οι άνθρωποι της EMI τους συμπεριφέρονταν λες και ήταν οι βασίλισσες της Αγγλίας.
Οι ίδιοι κάποια στιγμή τσαντίστηκαν όταν ένας φαν τους μιλούσε και ένας της εταιρίας ήρθε να τον διώξει με αφορμή ότι τους ενοχλούσε. Ο Neil Tennant του απάντησε ότι μιλάμε τώρα μην μας διακόπτεις και το τσιράκι της εταιρίας έφυγε με σκυμμένο κεφάλι.
Οι psb δέχτηκαν την επιτυχία χωρίς να ψωνιστούν και για αυτό τους βγάζω το καπέλο ακόμα και αν τα άλμπουμ τους είναι μέτρια.
Το Yes από την άλλη είναι άνω του μετρίου αλλά όχι και αριστούργημα.
Είναι αυτό ακριβώς που θέλεις να ακούς από τους pets shop boys
Τραγούδια σαν το love etc ή το the way it used to be ηλίθια pop σαν το did you see me coming για κατανάλωση αποκλείστηκα βρετανικών ραδιοφώνων.
Σκοτεινά διαμαντάκια σαν το King of Rome που σε μεταφέρουν
στα Φώτα της Trafalgar square και στο Piccadilly για να μπεις στον underground και να πάρεις την μπλε γραμμή να φτάσεις στο Kensington.
Στην special edition υπάρχει και ένα τραγούδι με τίτλο This used to be the future και μερικά αδιάφορα ρεμιξ τραγουδιών από το κανονικό άλμπουμ

Αν είσαστε από αυτούς που δεν είχατε σε εκτίμηση τους psb
μάλλον δεν έχετε ακούσει αυτά τα τραγούδια.
1.Rent
2.Love comes quickly
3.it always comes a surprise
4.Decadance
5.This must be the place I waited years to live
6.Home & Dry
7.only the wind
8.Losing my mind
9.Being Boring
10.What Have I Done To Deserve This?

Φουλάρισετο μου Neil

Στον Neil Young χρωστάω ότι με έκανε το 91 να καταλάβω οτι το Grunge δεν ηταν απλά μόδα όταν ακουσα το WELD το διπλό Live με τους Crazy Horse.
Kαι αμέσως μετά με το Harvest Moon (προσωπικο μου αγαπημενο) να ακουω country.
Απο το 1967 μέχρι σήμερα ο Neil Young δεν έχει σταματήσει να κυκλοφορεί δισκάρες.
Φυσικα βγάζουμε εξω την δεκαετία του 80 που κυκλοφόρησε μόνο μούφες με εξαίρεση το Freedom.Ουτε η εγχείρηση στον εγκεφαλο πριν απο μερικά χρόνια τον σταμάτησε.
Μάλιστα τον έκανε να σκεφτεται οτι απο την στιγμή που είναι με το ένα πόδι στον τάφο δεν τον νοιάζει τιποτα και θα λεει και θα τραγουδαει οπως αισθάνεται.
Ο Young ήταν πάντα μια κοινωνική και πολιτική φωνή κυρίως την δεκαετία που διανύουμε
με το εξαιρετικό Living with War και το ντοκιμαντερ που ακολούθησε De ja vu. (για πολύ κλάμα)
Στο Fork in the Road παρατηρεί τα πράγματα μέσα από ένα αυτοκίνητο και συγκεκριμένα ένα Lincoln Continental του 59 το οποίο το μετέτρεψε ο ίδιος σε υβριδικό.
Get Behind the wheel ισως το καλυτερο κομματι του δισκου μαζι με το cough up the bucks μια ματια στην οικονομικη κριση.
Κάνει ένα ταξίδι με βαριές ηλεκτρικές κιθάρες ψάχνοντας μια καινούρια αρχή μια νέα ελευθερία στο δρόμο. Το ροκ πάντα είχε μια μεγάλη αγάπη στα ταξίδια , στο δρόμο ,,σ την έρημο όπου το αυτοκίνητο δεν είναι απλά όχημα αλλά συνοδοιπόρος.
Δεν χρειάζονται και πολλές εξηγήσεις για το τι λεει ο δίσκος , ποιο το νόημα του.
Με την μουσική νιωθεις το τεπόζιτο γεμάτο.
Ξέρεις ότι θα κλείσεις την πόρτα θα γυρίσεις την μίζα , θα πατήσεις το πρώτα το Play Και μετά το γκάζι , και τα ταξίδι όσο μακρινό και αν είναι, θα μοιάζει πιο σύντομο.

A woman, a man Walked by

Και εμένα μου φαίνεται λίγο υπερβολικό αλλά για μια εβδομάδα δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τα αυτιά μου το νέο άλμπουμ της Pj Harvey .Πρέπει να το άκουσα πάνω από 30 φορές.
Περισσότερες απο το White Chalk.
Έχει και σημασία το ότι η διάρκεια του είναι 38 λεπτά και τόση διάρκεια θα πρέπει να έχουν οι δίσκοι. Αρκεί να είναι τόσο καλοί και περιεκτικοί σαν το A woman a man walked by.
To Black hearted Love έχει κολλήσει σαν βδέλλα στο μυαλό μου και δεν λεει να ξεκολλήσει.
Δεν νομίζω ότι το έχω πάθει άλλη φορά τουλάχιστον εδώ και χρόνια.
I d like to take you to a place I know, My Black hearted. ( μπήκε και στην λίστα για με τα βροχοτράγουδα)
Κάθε τραγούδι και μια διαφορικοί ιστορία. Κάθε τραγούδι μοιάζει ασύνδετο με το προηγούμενο και αυτή είναι η γοητεία . Folk, punk, waltz τα πάντα ταιριάζουν με την φωνή της Polly Jean. Θεατρικές ερμηνείες από μια γυναίκα που με κάθε της δουλειά μας εκπλήσσει.
Και να φανταστείς τώρα έκλεισε τα 18 (χρόνια στην δισκογραφία)

Μουρ-Lego

Φοβάμαι θα παρεξηγηθώ αν γράψω καμιά κακία για τους «An Orange End».
Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε, από την «Inner Ear», πριν από περίπου ένα μήνα,με τον τίτλο «Lego», που σημαίνει «ας παίξουμε» στα σουηδικά.
Και αυτό κάνουν τα παιδία από την Τρίπολη που σπουδάζουν στην Πάτρα.Παίζουν μουσική όπως μπορούν και αυτό μου αρκεί.
Τους είδα και την περασμένη εβδομάδα στο «Λιθογραφείον» μαζί με τους «Abbie Gale»και χαιρόμουν που χαιρόντουσαν οι ίδιοι.
Ο ήχος τους θυμίζει αυτόν των «Raining Pleasure» στο «flood» και στο «Forwards & backwards». Ίσως γιατί την παραγωγή την έχει κάνει ο Sak από τους Pleasure ή είναι το αγαπημένο τους συγκρότημα. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Καθαρή βρετανική κιθαριστική pop της δεκαετίας του ’90.
Για εμένα δεν είναι κάτι καινούριο αλλά εξακολουθεί ακόμα και σήμερα αυτόςο ήχος να με συγκινεί αλλά και να με κουράζει καμια φορά.
Έχουν μερικά εξαιρετικά τραγούδια όπως το «Love Just is» με εξαιρετικά φωνητικά και ρυθμό. Το «Dance» με την τρομπετίτσα να παιανίζει όμορφα πάνω στο ρυθμό και το «Cassette» που πρέπει να είναι το πιο γλυκό τραγούδι του άλμπουμ και προσωπικό αγαπημένο.
Πολλές φορές ο ήχος ακούγεται ίδιος γιατί θέλουν να τον σφραγίσουν.
Να ακούσεις στο ραδιόφωνο και να καταλάβεις ότι αυτοί είναι οι «An Orange End» να συλλαμβάνεις τον ήχο της κιθάρας που είναι ηλεκτρικά μελαγχολικά αόριστος.
Άκουσα το «Lego» πολλές φορές και δεν με κούρασε.
Ξεχώρισα τις καλές στιγμές του και τις πρόσεχα πιο πολύ.
Το βασικό πρόβλημα με όλα βέβαια τα συγκρότηματα είναι ότι δεν έχουν πολλά live στα ποδιά τους για να μπορούν να δουλεύουν τα κομμάτια με την αντίδραση του κόσμου.
Και ο κόσμος δεν θέλει τσίτα τέρμα κιθάρες φορεμένες ωραία πάνω από τα τσίτα στενά παντελόνια. Καμιά φορά θέλει και πράγματα να τον υπνωτίζεις με γλυκές μελωδίες
και οι «An Orange end» μπορούν να το κάνουν αυτό.

Το 10 το καλό!

Αναρωτιέμαι αν τα remasterd και τα re-issues απευθύνονται σε εμενα ή αν κάποιος πιτσιρικαςπου ξεκινάει να ακούει μουσική θα αγόραζε αυτο το δίσκο.
Αυτό το συγκεκριμένο re-issue με έκανε να αισθανθώ ηλικιωμένο.
Επειδη ενηλικιώθηκε. Εκλεισε τα 17.
Ποτέ πέρασαν 17 χρόνια από τότε που αγόρασα το Ten?
Από την Δισκοθήκη στην Πατρέως. Σε βινύλιο!
Που το έγραψα σε κασέτα για να το άκουω μέσα στο λεωφορείο
Όταν πήγαινα για Αγγλικά.Που έγραφα το Black σε κασέτα μαζί με άλλα τραγούδια για να το δώσωσε εκείνο το κορίτσι. Που στηνόμουν στο Mtv για να δω το βίντεο του Jeremy.
Που ακόμα προσπαθώ να μιμηθώ την φωνή του Eddie Vedder όταν τραγουδάω Oh I , oh I stay Alive.Που είχα τους στίχους του Oceans γραμμένους πάνω στο θρανίο μου.
Ακόμα έχω εκείνο το καρό πουκάμισο που είναι ίδιο με αυτό που φόραγε ο Vedder.
Οι Pearl Jam είναι ένα άπο τα καλύτερα ροκ γκρουπ των τελευταίων 20 χρόνων.
Πρώτα από όλα γιατί ήταν συνεπείς, ήταν εμπορικοί ενάντια στο σύστημα.
Έδιναν τα κομμάτια τους στο ιντερνετ,τα μπουτλεγκ τους ελεύθερα να τα κατεβάσεις.
Αν είχες γραφτεί στο φαν κλαμπ, όλα τα «ακυκλοφόρητα» τραγούδια που έβαλαν σε αυτές τις επανεκδόσεις τα ήξερες ήδη. Και τα έχεις! Εκαναν δώρα στους φαν τους.
Θα καταλάβαινε όμως ένα παιδί σήμερα το 2009 αυτά που νιώσαμε όλοι εμείς το 1992?
Την δύναμη που πηγάζει απο αυτή την μουσική, τόσο βαθύ και τόσο οργισμένο.Την μελωδικότητα που μπορεί να έχει μια σκληρή κιθάρα.
Την μοναδική φωνή του Vedder που σε κάνει να ανατριχιάζεις όταν τραγουδάει.
“I know someday you'll have a beautiful life,
I know you'll be a sun in somebody else's sky, but why
why, why can't it be, can't it be mine¨.
Εγώ το άκουσα στο μυαλό μου και ανατρίχιασα.
Αυτό σου δίνει αυτό το άλμπουμ , ότι σου μένει, σε στοιχειώνει.
Είναι αληθινός ήχος , δεν προσποιείται κάτι που δεν είναι. Δεν έχει πόζα και τρελά.
Το ενδιαφέρον σε αυτή την επανέκδοση εκτός απο το dvd με το MTV unplugged του 1992,είναι το διαφορετικό ρεμιξ που έχει κάνει ο Brendan o’brien, που αφήνει τις κιθάρες ελεύθερες, τις αφήνεινα φαλτσάρουν και κάνει τα τραγούδια πιο εύθραυστα.
Τον ήχο που ήθελαν οι ίδιοι οι Pearl Jam και τον συνέχισαν στις επόμενες δουλειές τους.Τα τραγούδια αυτά δεν χάνουν την αξία τους,
ότι και ρεμιξ να τους κάνεις. Γιατί τέτοια άλμπουμ βγαίνουν... Once
Το special collectors edition που έχω βάλει στην φωτογραφιούλα είναι το κάτι άλλο.
Ειναι και λίγο ακριβούτσικο!.Τους pearl jam τους είδα μια και μοναδικη φορα στο κλειστο του ΟΑΚΑ και σχεδον σε όλη την συναυλια έκλαιγα με ένα τεραστιο χαμόγελο.
Εδω είναι το Black, live απο την Αθήνα.

last band standing

Την πρώτη φορά που άκουσα το No line on the Horizon,
ένιωσα μια πικρή απογοήτευση από το αγαπημένο μου συγκρότημα.
Είχα να κάτσω να ακούσω κάτι καινούριο των U2 από το 2004,
όπου μετά ων ενθουσιασμό μου τα τραγούδια άρχισαν να με απογοητεύουν.Έχαναν την ψυχή τους.
Εν έτη 2009 οι U2 δεν έχουν τίποτα καινούριο να μου πουν,δεν με ενθουσιάζουν οι στίχοι τους, δεν με ενθουσιάζει η μουσική τους όπως κάποτε.Ότι είχαν να αποδείξουν σαν καλλιτέχνες το απέδειξαν την δεκαετία του 90.
Άκουω και ξανάκουω συνέχεια όμως σχεδόν ανά 2 μέρες όλο το άλμπουμ κάτι που έχω να κάνω πολύ καιρό για κάποιον καλλιτέχνη και τα τραγούδια τους μεγαλώνουν μέσα μου, όπως έκαναν και παλιότερα.
Σκέφτομαι ότι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και δεν είναι κάτι που θα μείνει,εκτός από τον τίτλο του δίσκου στην δισκογραφία τους. Ανέμπνευστα τραγούδια, τετριμμένες κιθάρες του Edge, την φωνή του Bono σπασμένη ,κουρασμένη ταλαιπωρημένη.
Mεγάλη προσπάθεια στην παραγωγή από το τρίδυμο eno/lanois/lilywhite να δώσουν ψυχή στα τραγούδια, ή μάλλον προσπάθεια να φτιάξουν τραγούδια για να τα κολλήσουν με τα παλιά τους τραγούδια για τις συναυλίες που πρόκειται να κάνουν.
Οι U2 έχουν ένα 12ετές συμβόλαιο με την Live Nation. Δεν ξέρω πλέον αν είναι ένα ροκ συγκρότημα ή μια πολύ καλή επιχείρηση.Οι U2 δεν άλλαξαν ποτέ μέλη δεν διαλύθηκαν δεν επανενωθηκαν δεν είχαν διαφορές μεταξύ τους και για αυτό και μόνο το λόγο τους βγάζω το καπέλο.Δεν θα τους κρίνουμε για έναν κακό δίσκο ή για μέτριο, ποτέ δεν θα το πεις αυτό για τους U2 ,αλλά το ότι φτιάχνουν πράγματα για να πουλήσουν πλέον και όχι για την τέχνη. Παω στοίχημα ότι θα ήθελαν να φτιάξουν έναν ακουστικό δίσκο,
ή ένα μπλουζ ή τζαζ.Ξέρουν οι ίδιοι ότι μπορούν το κάνουν και το έχουν κανει,μεμονομένα,αλλά θα άρεσε αυτό στις μάζες?
Και στις μάζες δεν έχουν τίποτα αν αποδείξουν,είναι η μεγαλύτερη μπάντα στον πλανήτη και θέλουν να παραμείνουν εκεί.
Να μένουν στην δημοσιότητα, να γεμίζουν στάδια και μπορούν να το κάνουν
με 2-3 καλά τραγούδια.To No Line on the Horizon έχει αυτό 2-3 καλά τραγούδια.
Νέο κοινό δεν θα αποκτήσουν αλλά σίγουρα κρατάνε τους fan τους ικανοποιημένους.

The curious case of Animal Collective

Πόσες φορές σου έχει κάνει εντύπωση ένα τρεηλερ μιας ταινίας και πόσα έχεις διαβάσει για αυτήν πριν την δεις.
Για ένα δίσκο που περιμένεις να κυκλοφορήσει και ακούς από παντού ότι είναι το αριστούργημα της δεκαετίας.
Και έρχεται η στιγμή που βλέπεις την ταινία και ακούς τον δίσκο και λες , τώρα τι ήταν αυτό? Μας ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ?
Αυτό συνέβη με την ταινία του David Fincher The curious case of Benjamin Button και το άλμπουμ των Animal Collective “ Meriweather Post Pavilion”.
Άλλος θα διαφωνήσει και άλλος θα συμφωνήσει και πάντα οι αντιπαραθέσεις στην μουσική και στον κινηματογράφο καταλήγουν σε αμέτρητες ώρες συζήτησης.

Στην περίπτωση του Benjamin Button , έχουμε να κάνουμε με μια ταινία που θέλοντας και μη θα την συγκρίνουμε με το Forrest Gumb.
Όχι μόνο επειδή και τις δυο ταινίες τις υπογράφει ο Eric Roth, αλλά και ότι η ιστορία είναι ίδια.
Στην μια περίπτωση έχουμε έναν νοητικά καθυστερημένο και στην άλλη έναν που έχει γεννηθεί αντίστροφα δηλαδή γέρος και όσο περνά ο χρόνος γίνεται νέος.
Και ο δυο ταινίες διαδραματίζονται σχεδόν την ίδια εποχή και βλέπουμε την Αμερική να αλλάζει μέσα στον χρόνο.
Και οι δυο έχουν μια μητέρα που τους υπεραγαπάει , τους προστατεύει και τους αφήνει να γυρίσουν τον κόσμο για να τον γνωρίσουν. Έχουν φίλους ναυτικούς και ζουν σε βάρκα αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι συναντούν τον ερωτά όταν είναι σε μικρή ηλικία και όσο μεγαλώνουν ή μικραίνουν ψάχνουν συνεχώς να τον κρατήσουν, μα φεύγει συνέχεια. Ο Forrest Gumb Μπορεί να είναι για πολλούς μια χαζή ταινία αλλά αναμφίβολα σε διασκεδάζει και συγκινεί αβίαστα.
Αντίθετα με τον Benjamin Button που σε κάνει να βαριέσαι μέχρι θανάτου από την φλυαρία του, χωρίς να λεει τίποτα το σημαντικό. Το χειρότερο είναι ότι παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της σαν μεγάλη ταινία και γελοιοποιείται μέσα σε κλισέ αμερικάνικες σαχλαμάρες. Το πρώτο μισό της ταινίας είναι βαρετό και το δεύτερο μισό όπου ο Μπραντ ( και όχι Μπραν )Πιτ γίνεται νέος , γίνεται και γλυκανάλατος, χάνοντας εντελώς την καταπληκτική ιδέα της ταινίας. Αναλώνοντας τον εαυτό της στο Love Story που είναι ότι πιο συνηθισμένο για μια τόσο ασυνήθιστη ιδέα.
Όχι απλά δεν αξίζει τις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ αλλά θα είναι και αδικία για τις υπόλοιπες ταινίες να ΄χάσουν από αυτή την κλάπα.

Τώρα για τους Animal Collective επικρατεί μια σχετική υστερία στα μουσικά blogs και στα περιοδικά. Επειδή το pitchfork media του έβαλε 9.6/10 και ο αρχισυντάκτης του uncut έγραψε πως είναι ένα από τα καλλίτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στην ιστορία της μουσικής.
Λογικά υπήρχε ένα υπερβολικό hype προτού κυκλοφορήσει το άλμπουμ.
Και κριτικοί μπορεί επηρεασμένοι και διψασμένοι να ακούσουν κάτι καινούριο το εξύμνησαν παντού.
Η αλήθεια όμως κρύβεται κάπου ανάμεσα, οι Animal Collective έφτιαξαν ένα δικό τους προσωπικό ήχο που παρόμοιος δεν έχει ξαναγινεί. Είναι κάτι ανάμεσα σε ηλεκτρονικό dub σε συνδυασμό με τα φωνητικά των Beach Boys.
Την πρώτη φορά που το ακούς σου κινεί το ενδιαφέρον αλλά την δεύτερη και την τρίτη είναι ένας βαρετός δίσκος που χάνει την γοητεία του αφού δεν έχει νεύρο και δυναμικότητα. Εξαιρετικό το κομμάτι My Girls που χρησιμοποιεί τον ήχο του You got the Love της Candi Stanton, αλλά μέχρι εκεί…

Working on a Dream - Bruce Springsteen

Αισθάνομαι ότι είναι πολύ σημαντικό για τους καλλιτέχνες να αφουγκράζονται την εποχή που ζούνε. Να μπορούν να δουν με καθαρή ματιά τον κόσμο γύρω μας και μέσα από μουσικές και λέξεις να διακρίνουμε το νόημα και να μιλάει κατευθείαν στην ψυχή μας.
Τι και αν ζούμε στην Ελλάδα , τι στην Αμερική όλοι μας κυνηγάμε ένα όνειρο.
Άλλοι το περιμένουμε να έρθει και άλλοι δουλεύουν σκληρά να το αποκτήσουν.
Στην περίπτωση του Bruce Springsteen τα πράγματα ήρθαν εύκολα.
Αφού είχε μπει στην πρώτη γραμμή ενάντια στον Bush προσπαθώντας να επαγρυπνήσει τον Αμερικανικό λαό με δίσκους όπως το Rising ή το We shall Overcome αλλά και την μεγάλη επιστροφή στο κλασσικό του ροκ ήχο με το Magic πριν από ένα χρόνο, κάθε άλλο παρά δυσαρεστημένος δεν είναι .
Αφού τελείωσε την πιο πετυχημένη τουρνέ του 2008 , στήριξε υπερβολικά τον Barrack Obama που κέρδισε τις εκλογές , και κέρδισε και ο ίδιος μια χρυσή σφαίρα για το τραγούδι The Wrestler.
Κυκλοφόρησε ένα καινούριο άλμπουμ με τον τίτλο Working on A Dream.
Πραγματικά δεν περίμενα ποτέ ότι όχι θα έγραφα αλλά θα πίστευα ότι ο Bruce Springsteen κυκλοφόρησε τον χειρότερο δίσκο της καριέρας του.
Κάποιοι λένε ότι πρέπει να είσαι και σκληρός με αυτούς που αγαπάς και παρά τις προσπάθειες μου να βρω ένα λόγο να μου αρέσει αυτό το άλμπουμ, δεν βρήκα.
Είναι ένα πραγματικά χαρούμενο άλμπουμ αλλά τα τραγούδια τα βρίσκω αρκετά χαζά.
Δεν έχουν νεύρο , δεν είναι καλά ενορχηστρωμένα ή ίσως είναι πάρα γυαλισμένο.
Για παράδειγμα το τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ το Outlaw Pete , οι στίχοι μοιάζουν του Cave και η μουσική με Kiss. Πολλά από τα τραγούδια έχουν γραφτεί για προηγούμενους δίσκους και για κάποιον λόγο δεν μπήκαν.
Ενα άλμπουμ , μετο ομώνυμο τραγούδι για μια νέα σελίδα της Αμερικής αλλά και την τελευταία της γερασμένης θρυλικής E street Band.
Στο σύνολο του έχει μια αίσθηση αισιοδοξίας , ευτυχίας και ικανοποίησης για το πως έχουν έρθει τα πράγματα και προσπαθεί να το μεταδώσει στον υπόλοιπο κόσμο
Το αν το καταφέρνει , πρέπει πρώτα να το ακούσετε.
Key Track: Let me show you what Love can do

White Lies - To Lose my life(Album of 2009)

Έτσι ξαφνικά...
Νομίζω ότι άκουσα το άλμπουμ της χρονιάς.
όταν κάτι μου κάνει το πρώτο άκουσμα μου μένει.
Δύσκολο να ξεχωρίσω κομμάτι.
Και ο στίχος Let's grow old together and die the same time
κάτι σου κάνει

Little Honey - Lucinda Williams

Αν δεν έπαιρνα το uncut, το όνομα αυτό θα μου ήταν ακόμα άγνωστο.
Οταν άκουσα το Essence απορούσα πως μπορούν κάποιοι να ακούν Sheryl Crow και Shania Twain.
Την παραδέχτηκα με το West και την έβαλα μέσα στις αγαπημένες μου τραγουδίστριες,
όχι όμως για όλες τις ώρες.
Η σπασμένη - μεθυσμένη φωνή της μου προκαλεί πόνο πολλές φορές και μέχρι σήμερα απέφευγα να ακούσω το Little Honey.
Όπως οδηγούσα απο την Αθήνα στην Πάτρα, πάτησα κατα λάθος στο I-pod το όνομα της και επαιξε το τελευταίο της άλμπουμ.
Κανένα τραγούδι δεν με έκανε να το προχωρήσω και οταν τελείωσε μετά απο 11 τραγούδια και λίγο μετά το Αίγιο, άφησα μόνο τον θόρυβο του αυτοκινήτου να μου κάνει παρέα.
Τίποτα δεν μπορούσε να μου πάρει το μυαλό απο την φωνή της Lucinda.

MARY & THE BOY / FELIZOL – TIME MACHINE

Δεν ξέρω αν με χαροποιεί το γεγονός , το ότι δυο τέτοια άλμπουμ που κυκλοφορήσαν από Πατρινή εταιρεία (Inner Ear), έχουν ήδη λάβει εκπληκτικές κριτικές από τον Μουσικό τύπο της χώρας μας, αλλά μα πόσο λίγοι άνθρωποι θα τους αγοράσουν, ακούσουν και πόσοι θα πάνε στις συναυλίες τους. Λίγοι , είναι η σωστή απάντηση.
Και γιατί? Γιατί είναι λίγοι αυτοί που ακούν μουσική για την τέχνη και ακόμα πιο λίγοι αυτοί που ξέρουν να την εκτιμούν δίχως να παριστάνουν τους εδικούς.
Το δύσκολο είναι να πείσεις κάποιον όχι να τον κάνεις να του αρέσει, αλλά να τον πείσεις να το ακούσει.
Μπορεί να μην του αρέσει αλλά σίγουρα θα του μείνει για πάντα στο μυαλό.


Όπως όταν ακούς πρώτη φορά Mary & the Boy.
Δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσεις.
Αν και ο πρώτος του δίσκος χρειάστηκα πολλές ακροάσεις για να τον εκτιμήσω, το Time machine με κέρδισε απ το πρώτο άκουσμα.
Λογικά είναι η συνεργασία με τον παραγωγό Felizol που δίνει μια ηλεκτρονική ποπ αισθητική παράλληλα με την θεατρική και τρομακτική φωνή της Mary και την ιδιοφυΐα του Boy να δίνει βάρος στην μουσική.
Θα έπρεπε κάθε ραδιόφωνο στην Ελλάδα να παίζει τουλάχιστον 3 φορές την ημέρα
Πρωί μεσημέρι , βράδυ το You , You, You.
Όπως και άλλα εξαιρετικά κομμάτια No more Bad trips for Little Mary, Are you still Dancing Can Can και το Time Machine.
Φυσικά δεν λείπουν και τραγούδια που μπορεί να ξέφυγαν από το πρώτο άλμπουμ όπως το Cock και ένας εξορκισμός όπως το Death.
Μια εξαιρετική 80’s όψη έχει μαζί με όλο τον δίσκο και το εξώφυλλο.

2L8 – HE & SHE

Αν παραμερίσεις την ελληνοαγγλικη προφορά του 2l8 ( του λέητ) ή των 2L8.
Είναι λίγο δύσκολο να περιγράψει τι ακούς.
Την ξεπερνάς σίγουρα την προφορά γιατί δεν έχει σημασία η φωνή.
Όσο η φαλτσαριστή ερμηνεία του
Και η ιστορία που εξελίσσεται σε αυτό το έργο τέχνης.
Πρόκειται για έργο τέχνης και όχι για cd. Αρκεί να δεις την συσκευασία.
Μια επική περιπέτεια της καθημερινότητας μας άλλες φορές απλή όσο μια νότα ενός πιάνου και άλλες φορές αγχώδης και φορτωμένη σαν ένα post-rock τραγούδι.
Βιολί, τσέλο , τρομπέτες, μουσικά πριόνια συνδέονται με δυνατά ντραμς και ένα σύνθημα που θα έπρεπε να γράφεται με σπρέι στους τοίχους όλων των πόλεων και κανένας δεν θα έσβηνε ποτέ. Join the resistance. Fall in Love!

A band from the swamps of Jersey

The Gaslight Anthem - The 59 Sound
Άλλο ένα συγκρότημα από το New jersey.
Όχι δεν τους ξέραμε από το πρώτο τους άλμπουμ που κυκλοφορήσαν το 2007
Και ούτε θα τους μάθει ο περισσότερος κόσμος από το The 59 sound.
Σίγουρα δεν είναι ο δίσκος όπου θα πάθεις την πλάκα της ζωής σου.
Αν δεν σου αρέσει ο ήχος του Springsteen και των Killers
Δεν θα μπορέσεις να το ανεχτείς.
Οι στίχοι είναι σπρινγκστηνικοι και η φωνή του τραγουδιστή είναι ίδια με αυτή του Brandon Flowers. Η μουσική είναι καθαρή αμερικάνικη Punk-rock,
Κιθάρες που πιάνουν τα 100 km/h, τα ντραμς δεν ρετάρουν
και το μπάσο ρολάρει σε κάθε σχεδόν τραγούδι.
Ένας δίσκος που φτιάχτηκε αποκλειστικά να ακούς στο αυτοκίνητο σου.
Σίγουρα είναι όμως ένας από τους πιο ρομαντικούς δίσκους της χρονιάς.

Στο τραγούδι "High Lonesome"εχει αναφορές στο I’m on fire του Μπρους
Στο round here των Counting Crows και στο Southern Accents του tom Petty.
To "Meet Me by the River's Edge" είναι μια συρραφή τραγουδιών του Springsteen
Και το Old White Lincoln είναι το τραγούδι που θα βάζεις στο repeat.

Finger lickin' good - Flakes

Σε μια στοίβα που έχω από ντέμο στο ράφι μου είναι και κανά δύο των
Flakes, περίπου τέσσερα χρόνια από το «Τhe best day of my life» (το
πρώτο που απέκτησα).
Δεν είναι και λίγα τα χρόνια που προσπαθούν να βγάλουν δίσκο.
Και όντως δεν το καταλαβαίνω ότι ένα συγκρότημα με το που γράφει πέντε
τραγούδια, πάει και για συμβόλαιο.
Όλοι οι τραγουδιστές, κιθαρίστες, ντράμερ πρέπει να «λιώσουν»
για μια κυκλοφορία.Απλά τώρα φαίνεται εύκολο στους περισσότερους.
Τουλάχιστον οι Flakes προσπαθούν με αργά αλλά σταθερά βήματα,
γράφοντας κομμάτια, παίζοντας σε συναυλίες, κάνοντας συνεργασίες και
τόσα χρόνια ψήνονται. Και ίσα που έχουν ροδίσει.
Τουλάχιστον στο στούντιο γιατί η τελευταία
φορά που τους είδα live –πριν από ένα χρόνο ακριβώς– ήταν μεγάλη
απογοήτευση.
Μου κέντρισαν το ενδιαφέρον όμως, όταν έμαθα ότι τους χρησιμοποίησε ο
Dousk για τον τελευταίο του δίσκο «A kind of Human» κάνοντας
εξαιρετική δουλειά και σίγουρα τους άνοιξε τα αυτιά και τα μυαλά.
Και έρχεται η πρώτη επίσημη κυκλοφορία με το
«Lick your Fingers if you like it» από την Inner Ear.
Να πω ότι ξετρελάθηκα με το πρώτο άκουσμα, θα πω ψέματα.
Μου φαινόταν ότι άκουγα να επαναλαμβάνεται το ίδιο τραγούδι over & over.
Μετά από μια εβδομάδα τους δίνω άλλη μια ευκαιρία και ακούω το πρώτο
μισό του δίσκου και ομολογώ ότι βρήκα δύο τραγούδια να μου αρέσουν!
Το «Wish» και «Secret life of Errol Brown»(ο τραγουδιστής των Hot Chocolate)
Μετά από δύο μέρες ακούω και το άλλο μισό και παθαίνω πλάκα με τα
«Κ.2.Χ», «North», «45''». Και τώρα δεν ξέρω τι φταίει.
Ότι τα εφέ της κιθάρας είναι μονότονα, ότι δεν καταλαβαίνω τους
στίχους ή ότι απλά έχουν μπει σε λάθος σειρά τα τραγούδια για να
κάνουν το άλμπουμ πιο ευχάριστο στην ακρόαση.
Μπορεί όλα αυτά, μπορεί και τίποτα από αυτά.
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι καμιά φορά ακούς κάτι,στην αρχή
ενθουσιάζεσαι και το ξεχνάς, αλλά με αυτό το δίσκο του δίνεις μια
δεύτερη ευκαιρία και σε κερδίζει.
Γιατί είναι διαφορετικός, είναι κάτι καινούριο και γιατί επιμένουν
σε αυτό που τους αρέσει.Και με έκαναν να αλλάξω γνώμη.
Δεν ξέρω αν θα βγάλουν κάποιο τραγούδι και θα γίνει επιτυχία ή απλά
κάθε καλλιτέχνης προσπαθεί να καλύψει τη ματαιοδοξία του λέγοντας ότι
παίζει σε μια μπάντα που έβγαλε δίσκο.Απλά χαίρομαι να ακούω και
να ξανακούω αυτό το δίσκο και να μου αρέσει όλο και πιο πολύ.
Και κυρίως γιατί δεν τα παράτησαν οι ίδιοι.

Avatar - Monika

Όσοι ασχολούνται με στην μουσική στην χώρα μας , είτε ακούν ελληνικά , είτε «ξένα»
Αποκλείεται να μην έχουν ακούσει το όνομα Μόνικα τα τελευταία 2 χρόνια.
Απασχόλησε όλους όσους άκουσαν το ντεμο της που κυκλοφορούσε απ χέρι σε χέρι με τα πιο κολακεύτηκα λόγια για την φωνή τους στίχους της και την μουσική της.
Ένιωθαν όλοι τυχεροί που είχαν κάπου ανάμεσα στα cd τους και αυτό το ντεμο.
Προσωπικά αισθάνομαι πιο τυχερός που γνώριζα την Μόνικα από τότε που σπούδαζε στο μαθηματικό της Πάτρας , τους Serpentine τους Relevant Box , την αναγνώριζα απ το μόνιμο χαμόγελο της, και το γούστο της στην μουσική και όταν πριν από 2 χρόνια έλαβα έναν φάκελο στον mojo radio με το cd και ένα γράμμα που με ρώταγε αν μου αρέσουν τα τραγούδια της.
Όταν πρωτο ακουσα τα τραγούδια άρχισα να σκέφτομαι μικρές λεπτομέρειες που θα μπορούσε να προσθέσει ή να αφαιρέσει. Στο δεύτερο άκουσμα συνειδητοποίησα ότι άκουγα τελικά ντεμο που είχε ηχογραφήσει στο δωμάτιο της. Σκέφτηκα πως είναι αδιανόητο να κάνω εγώ παρατηρήσεις για κάτι που μου φαινόταν σχεδόν τέλειο.
Άρχισα να βάζω τους φίλους μου να το ακούν σαν πειραματόζωα και όλοι να με ρωτούν αν έχει κυκλοφορήσει σε δισκάδικα.
Πριν από ένα χρόνο την είδα σε συναυλία μαζί με τους My wet Calvin και Mary & the Boy με άκρως επαγγελματική παρουσία, δύσκολη για τα δεδομένα της άρπα κόλα της χώρας μας.
Μετά από πολλές προτάσεις συζητήσεις με δισκογραφικές , βρέθηκε η Archangel να κυκλοφορήσει τελικά το cd αυτό, που όλες οι υπόλοιπες εταιρείες που την απέρριψαν αυτή την στιγμή χτυπούν το κεφάλι τους στο τοίχο.
Όχι μόνο επειδή θα είχαν στον κατάλογο τους έναν απo τούς καλλίτερους δίσκους που κυκλοφορήσαν ποτέ στην χώρα μας αλλά και δωρεάν προώθηση στα ΜΜΕ κυρίως εφημερίδες , περιοδικά, ιντερνετ και ραδιόφωνα μόνο και μόνο επειδή είναι φανταστικός δίσκος και δεν χρειάζεται να πείσει κάποιος κάποιον για να γράψει για αυτό.
Με κάτι τέτοιο βέβαια κάποιοι θα πουν ότι η Μόνικα έχει γίνει ήδη Mainstream αλλά έχει γίνει μόνο για αυτούς που δεν είναι πια δικιά τους ανακάλυψη ή θα πουν ότι καλός είναι αλλά είναι λίγο φορτωμένος στην παραγωγή. Είναι οι ίδιοι οι οποίο θα πουν καλό το Neon Bible των Arcade Fire αλλά δεν είναι σαν το Funeral.
Είναι αυτοί που ακούν συγκροτήματα που δεν υπάρχουν μόνο και μόνο για να είναι ειδικοί και να πουν την εξυπνάδα τους.
Ε λοιπόν το Avatar δεν είναι για ειδικούς , είναι ένα άλμπουμ με τραγούδια γεμάτα συναίσθημα και μαγικές μελωδίες που αγγίζουν το κλασσικό.
Ο ήχος με τι μοιάζει ? με ένα κορίτσι 21 χρονών να παίζει μουσική , να τραγουδάει για την φίλια ,για τον ερωτά και την απώλεια του.
Ο στίχος του “Over the Hill” why ? Tell me why, you don’t call me anymore τα λέει όλα από την αρχή για αυτό ήταν και το πρώτο single. Έκανε μια από τις αγαπημένες μου εκφράσεις “Misery loves company” ένα αριστουργηματικό τραγούδι.
O τρόπος που τραγουδά αβίαστα το “I’m not young in my youth”.
Το παιχνιδιάρικο Babe και το Are you coming with us δίνουν μια αίσθηση σαν ένας δίσκος παλιός που έχεις περάσει πολλές στιγμές ακούγοντας τον και σε έχει κερδίσει.
Μπορώ να συνεχίσω να γράφω δεκάδες σελίδες για την Μόνικα , το Avatar , τα τραγούδια , το ταλέντο της , την σκοτεινή και ζεστή φωνή της αλλά είναι κάτι που μπορείτε να ακούσετε και όλα τα παραπάνω να μην έχουν καμία σημασία.