Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Φουλάρισετο μου Neil


Στον Neil Young χρωστάω ότι με έκανε το 91 να καταλάβω οτι το Grunge δεν ηταν απλά μόδα όταν ακουσα το WELD το διπλό Live με τους Crazy Horse.
Kαι αμέσως μετά με το Harvest Moon (προσωπικο μου αγαπημενο) να ακουω country.
Απο το 1967 μέχρι σήμερα ο Neil Young δεν έχει σταματήσει να κυκλοφορεί δισκάρες.
Φυσικα βγάζουμε εξω την δεκαετία του 80 που κυκλοφόρησε μόνο μούφες με εξαίρεση το Freedom.Ουτε η εγχείρηση στον εγκεφαλο πριν απο μερικά χρόνια τον σταμάτησε.
Μάλιστα τον έκανε να σκεφτεται οτι απο την στιγμή που είναι με το ένα πόδι στον τάφο δεν τον νοιάζει τιποτα και θα λεει και θα τραγουδαει οπως αισθάνεται.
Ο Young ήταν πάντα μια κοινωνική και πολιτική φωνή κυρίως την δεκαετία που διανύουμε
με το εξαιρετικό Living with War και το ντοκιμαντερ που ακολούθησε De ja vu. (για πολύ κλάμα)
Στο Fork in the Road παρατηρεί τα πράγματα μέσα από ένα αυτοκίνητο και συγκεκριμένα ένα Lincoln Continental του 59 το οποίο το μετέτρεψε ο ίδιος σε υβριδικό.
Get Behind the wheel ισως το καλυτερο κομματι του δισκου μαζι με το cough up the bucks μια ματια στην οικονομικη κριση.
Κάνει ένα ταξίδι με βαριές ηλεκτρικές κιθάρες ψάχνοντας μια καινούρια αρχή μια νέα ελευθερία στο δρόμο. Το ροκ πάντα είχε μια μεγάλη αγάπη στα ταξίδια , στο δρόμο ,,σ την έρημο όπου το αυτοκίνητο δεν είναι απλά όχημα αλλά συνοδοιπόρος.
Δεν χρειάζονται και πολλές εξηγήσεις για το τι λεει ο δίσκος , ποιο το νόημα του.
Με την μουσική νιωθεις το τεπόζιτο γεμάτο.
Ξέρεις ότι θα κλείσεις την πόρτα θα γυρίσεις την μίζα , θα πατήσεις το πρώτα το Play Και μετά το γκάζι , και τα ταξίδι όσο μακρινό και αν είναι, θα μοιάζει πιο σύντομο.

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

A woman, a man Walked by


Και εμένα μου φαίνεται λίγο υπερβολικό αλλά για μια εβδομάδα δεν μπορούσα να ξεκολλήσω από τα αυτιά μου το νέο άλμπουμ της Pj Harvey .Πρέπει να το άκουσα πάνω από 30 φορές.
Περισσότερες απο το White Chalk.
Έχει και σημασία το ότι η διάρκεια του είναι 38 λεπτά και τόση διάρκεια θα πρέπει να έχουν οι δίσκοι. Αρκεί να είναι τόσο καλοί και περιεκτικοί σαν το A woman a man walked by.
To Black hearted Love έχει κολλήσει σαν βδέλλα στο μυαλό μου και δεν λεει να ξεκολλήσει.
Δεν νομίζω ότι το έχω πάθει άλλη φορά τουλάχιστον εδώ και χρόνια.
I d like to take you to a place I know, My Black hearted. ( μπήκε και στην λίστα για με τα βροχοτράγουδα)
Κάθε τραγούδι και μια διαφορικοί ιστορία. Κάθε τραγούδι μοιάζει ασύνδετο με το προηγούμενο και αυτή είναι η γοητεία . Folk, punk, waltz τα πάντα ταιριάζουν με την φωνή της Polly Jean. Θεατρικές ερμηνείες από μια γυναίκα που με κάθε της δουλειά μας εκπλήσσει.
Και να φανταστείς τώρα έκλεισε τα 18 (χρόνια στην δισκογραφία)

Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Happy Birthday Robert


50 χρονών έκλεισε σήμερα ο άνθρωπος που επηρέασε την εφηβεία όλων αυτών που λένε σήμερα οτι ακούνε μουσική.
Να και ένα βίντεο απο το αγαπημένο μου τραγούδι των Cure απο τον αγαπημένο μου δίσκο.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Πάμε Στοίχημα


με πολύ γέλιο

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

Μουρ-Lego


Φοβάμαι θα παρεξηγηθώ αν γράψω καμιά κακία για τους «An Orange End».
Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε, από την «Inner Ear», πριν από περίπου ένα μήνα,με τον τίτλο «Lego», που σημαίνει «ας παίξουμε» στα σουηδικά.
Και αυτό κάνουν τα παιδία από την Τρίπολη που σπουδάζουν στην Πάτρα.Παίζουν μουσική όπως μπορούν και αυτό μου αρκεί.
Τους είδα και την περασμένη εβδομάδα στο «Λιθογραφείον» μαζί με τους «Abbie Gale»και χαιρόμουν που χαιρόντουσαν οι ίδιοι.
Ο ήχος τους θυμίζει αυτόν των «Raining Pleasure» στο «flood» και στο «Forwards & backwards». Ίσως γιατί την παραγωγή την έχει κάνει ο Sak από τους Pleasure ή είναι το αγαπημένο τους συγκρότημα. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Καθαρή βρετανική κιθαριστική pop της δεκαετίας του ’90.
Για εμένα δεν είναι κάτι καινούριο αλλά εξακολουθεί ακόμα και σήμερα αυτόςο ήχος να με συγκινεί αλλά και να με κουράζει καμια φορά.
Έχουν μερικά εξαιρετικά τραγούδια όπως το «Love Just is» με εξαιρετικά φωνητικά και ρυθμό. Το «Dance» με την τρομπετίτσα να παιανίζει όμορφα πάνω στο ρυθμό και το «Cassette» που πρέπει να είναι το πιο γλυκό τραγούδι του άλμπουμ και προσωπικό αγαπημένο.
Πολλές φορές ο ήχος ακούγεται ίδιος γιατί θέλουν να τον σφραγίσουν.
Να ακούσεις στο ραδιόφωνο και να καταλάβεις ότι αυτοί είναι οι «An Orange End» να συλλαμβάνεις τον ήχο της κιθάρας που είναι ηλεκτρικά μελαγχολικά αόριστος.
Άκουσα το «Lego» πολλές φορές και δεν με κούρασε.
Ξεχώρισα τις καλές στιγμές του και τις πρόσεχα πιο πολύ.
Το βασικό πρόβλημα με όλα βέβαια τα συγκρότηματα είναι ότι δεν έχουν πολλά live στα ποδιά τους για να μπορούν να δουλεύουν τα κομμάτια με την αντίδραση του κόσμου.
Και ο κόσμος δεν θέλει τσίτα τέρμα κιθάρες φορεμένες ωραία πάνω από τα τσίτα στενά παντελόνια. Καμιά φορά θέλει και πράγματα να τον υπνωτίζεις με γλυκές μελωδίες
και οι «An Orange end» μπορούν να το κάνουν αυτό.

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Ένα επίκαιρο τραγούδι



At home
Drawing pictures
Of mountain tops
With him on top
Lemon yellow sun
Arms raised in a V
Dead lay in pools of maroon below
Daddy didn't give attention
To the fact that mommy didn't care
King Jeremy the wicked
Ruled his world
Jeremy spoke in class today
Jeremy spoke in class today
Clearly I remember
Pickin' on the boy
Seemed a harmless little fuck
But we unleashed a lion
Gnashed his teeth
And bit the recessed lady's breast
How could i forget
He hit me with a surprise left
My jaw left hurtin
Dropped wide open
Just like the day
Like the day i heard
Daddy didn't give affection
And the boy was something mommy wouldn't wear
King jeremy the wicked
Ruled his world
Jeremy spoke in class today
Jeremy spoke in class today
Try to forget this...
Try to erase this...
From the blackboard.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Just like Ronnie said...


  • Tο μπλουζάκι αυτο θα φορεθεί πολύ...
  • Με κάτι τέτοια γελάω πάρα πολύ. Α ρε Μπρουσάρα, γκομενιάρη!!!
  • "Είμαι καλλιτέχνης" Πες τα κορίτσι μου!
  • Τρελαίνομαι με κατι τέτοια βίντεο.
  • Και το Hearts a mess του Gotye απο τα καλύτερα της χρονιάς.
  • Το άλμπουμ των Horrors είναι πραγματικά πολύ καλό. Εδω απο τον Thod.
  • Μηπως είδατε το εξώφυλο απο το νέο άλμπουμ του Dylan.
  • Έχει κάνει κανεις τεστ IQ στο ιντερνετ. Δεν ξέρω αλλα φοβάμαι τα αποτελέσματα.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

On the Road, again.



Με αφορμή την επέτειο των 40 χρόνων από τον θάνατο του
Jack Kerouac που έγραψε ο MR.A.
Ξέθαψα μια παλιά φωτογραφία που τράβηξα στις 17 Αυγούστου του 2000 για να τελειώσει το φίλμ των διακοπών μας στην Ζάκυνθο.
Σε πήγα σπίτι σου και γύρισα στο πατρικό μου και είχε η γειτονιά μια τρομακτική ερημιά. Ακόμα την θυμάμαι. Μου ήρθαν οι παιδικές αναμνήσεις στο μυαλό.
Τότε που οι εξώπορτες ήταν ξεκλείδωτες, οι βεράντες είχαν τηλεοράσεις,οι γονείς μου έπαιζαν μπιρίμπα με τους γείτονες και εμείς παίζαμε κρυφτό.
Εκείνη την βραδιά οι δρόμοι ήταν άδειοι. Τίποτα δεν θύμιζε το μέρος που μεγάλωσα. Ούτε παιδιά, ούτε φωνές, ούτε καν κανένας στο μπαλκόνι.
Playstation, internet, chat rooms ρουφούσαν τα παιδικά μυαλά, διαφθείρωντας τα, απομονώνοντάς τα. Που θα παίζουν τα δικά μου παιδιά αναρωτήθηκα. Που θα μάθουν να πέφτουν, να χτυπάνε,να ματώνουν, να κάνουν ζαβολιές να λένε ψέματα, να σπρώχνει το ένα το άλλο?Θα φτιάξουν αποστειρωμένες γειτονιές όπως στο Lawn Dogs?
Χρειάζεται ολόκληρη προετοιμασία στην ζωή σου πριν βγεις στον Δρόμο.Να μπορείς να μιλήσεις με κάποιον που δεν έχεις ξαναδεί και δεν πρόκειται να ξαναδείς.
Εκείνη την περίοδο της ζωής μου ταξίδεψα με κάθε μέσο εκτός από οτοστόπ.
Έχω ταξιδέψει με τα άθλια τρένα της χώρας μας και τα γρηγορότερα της Ευρώπης.Έχω κάτσει πρώτη θέση σε αεροπλάνο αλλά πήρα και πτήση που στοίχιζε 10 ευρώ με την Ryanair.
Έκατσα δίπλα σε παπάδες, φαντάρους, γριές στο ΚΤΕΛ αλλά ποτέ σε μια σαν αυτήν την κοπέλα του Τζακ Κέρουακ.


Ξανά έπιασα λοιπόν από την αρχή το βιβλίο και βρήκα μέσα αναμνήσεις από εκείνη την εποχή. Και μια κάρτα από την Μαδρίτη που δεν σου έστειλα ποτέ.
Μαζί με το βιβλίο μου έρχεται στο μυαλό και αυτό το τραγούδι του Dwight Yoakam, με δυο ακόρντα και δυο στίχους τα λέει όλα.
όμως πόσο μακρυα μπορεις να εισαι απο το πουθενα?

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Sleepless in Seattle


Ένας πολύ περίεργος άνθρωπος πέθανε πριν από 15 χρόνια.
Ακόμα προσπαθούν να τον καταλάβουν και οι γνώμες πολλές.
Αυτή του Πολιτάκη στην Lifo μου άρεσε πολύ.
θα τον θυμόμαστε πάντα αυτό είναι το σίγουρο και κυρίως την μέρα που το μάθαμε.
Και όσοι συνέχισαν να ζουν τα κατάφεραν πολύ καλά.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Darkness on the edge of town


Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης.
Και Κυριακή. Χωρίς το Νίκυ.

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Τέλε-βιζιόν!!!


Σε μια συνέντευξη που είχα κάνει στον Τζουμα, αυτό που πρόλαβα τον ρωτήσω,γιατί ο άνθρωπος μίλαγε ασταμάτητα , ήταν το αν είχε κρατήσει κάποιες σημειώσεις απο την ζωή του για να θυμάται όλα αυτά που έχει γράψει στο βιβλίο του.
Μου είπε οτι τίποτα δεν είχε σημειώσει ποτέ , ούτε ημερολόγια, ούτε τίποτα. Αρκει να ξύσεις λίγο το μυαλό σου και τα θυμάσαι όλα.
Πριν απο 2 εβδομάδες ο seagaze έγραψε για το ΜΑΛΑΚΑ πιο μαλακά και άνοιξε ένα σκονισμένο ντουλάπι του μυαλού μου.
Ο δίσκος του Χαρρυ Κλυν "Για Δέσιμο" ήταν η πρώτη κασέτα που είχα ποτέ στην ζωή μου.
Ήμουν 3 χρονών και τα πρώτα λόγια που ήξερα ήταν τα τραγούδια του Χαρρυ Κλυν και συγκεκριμένα αυτό.
Μια κόκκινη αντεγραμμένη κασέτα με τα γράμματα της Μαμάς μου, καλλιγραφικα, Χαρρυ Κλυν. Τον άκουγα και γέλαγα με την φωνή του γιατι δεν πολυκαταλάβαινα.
Οταν τον είδα κιόλας μετά από χρόνια στο "Αλαλουμ" και το "εις μνήμην",με τις μεταμφιέσεις του, έγινε το είδωλο μου.
Εκεινη την εποχή έκανε και show σε νυχτερινά μαγαζιά.
Ακολούθησε και το ΜΑΛΑΚΑ και το ΤΙΠΟΤΑ το 1987 και κάπου
εκεί σταμάτησα να πολύ ασχολούμαι με τον ΧΑΡΡΥ άλλα που και που αν θέλω να γελάσω βάζω αυτό εδώ το βίντεο. Τα αστεία του μπορεί να μην τα καταλαβαίνουν πιο νέοι αλλα δεν νομίζω
η Ελλαδίτσα να βγάλει ποτε αλλον τετοιο stand up comedian.